اشک و ناله و سواستفاده از کلید واژه مردم
فریب این دعوای زرگری را نخورید؛ واسه پوله!
گروه ورزش، به قول جرج اورول نویسنده شهیر انگلیسی: "در عصر فریبکاری همگانی، گفتن حقیقت حرکتی انقلابی است!"
به گزارش هفت ورزشی، یکی دو روزی است اشک های عادل فردوسی پور و حضور امیر قلعه نویی در یک برنامه تلویزیونی نقل محافل فوتبالی شده است.
این روزها و در شرایطی که جنوب در جنگ و آتش می سوزد و می سازد و دم نمی زند برخی دوستان دو قطبی جدیدی راه انداخته اند؛ عادل فردوسی پور یا امیر قلعه نویی؟
به راستی حق با کیست؟
این روزها مدعیان مردم دوستی و اپوزیسیون فوتبالی و حتی غیر فوتبالی (!) با مجوز نهادهای بالادستی در استودیوها می نشینند، اسپانسرهای چندین و چند میلیارد تومانی دولتی می گیرند و در بحبوحه جام جهانی پول های آنچنانی به جیب می زنند.
روبروی آنها هم طرف دیگری نشسته که به درست یا غلط پاداش 140 میلیارد تومانی بابت صعود به جام جهانی گرفته است و او هم با مردم حرف می زند و مردم را خطاب قرار می دهد.
یکی، دیگری را وطن فروش می خواند و آن دیگری هم اشک می ریزد که چرا پس از پایان جام جهانی 2026 و اتمام مسابقات، اینترنت او از دسترس خارج شده است!
باز هم می پرسیم: حق با کیست؟
هر دو یا هیچ کدام؟ این دو قطبی و جنگ ظاهری و زرگری میان دو طیفی است که سر سفره رنگین فوتبال نشسته اند.
عادل فردوسی پور سال های سال و بیش از 20 سال تریبون صدا و سیما را در بهترین زمان و ساعت ممکن و بهره مندی از حمایت حداکثری مدیران این سازمان دولتی را در اختیار داشت.
در آن دو دهه چندبار از حضور بانوان در ورزشگاه ها حرف زد؟ چقدر دغدغه معیشت و مشکلات اقتصادی مردم را داشت؟
چرا کارلوس کی روش مربی شیاد پرتغالی را هرگز بازخواست نکرد و حتی به او اجازه داد در برنامه اش به بزرگان و اسطوره های این فوتبال توهین کند؟
شما که هنوز هم از مواهب فوتبال و رانت های آن بهره مند هستید و با گذر از فیلترهای مختلف اسپانسر خودرویی (!) و دولتی می گیرید دیگر چرا از فیلتر و رانت می نالید و گلایه می کنید؟ چرا اشک می ریزید؟
لطفا فریب این دعوا را نخورید! دو طرف ماجرا به خاطر منافع شخصی خود درگیر شده اند و نه مردم!
تفاوت اینجاست که یکی قشنگ تر صحبت می کند، بهتر اشک می ریزد و راحت تر افکار عمومی را تحت تاثیر قرار می دهد اما دیگری به اندازه اولی قشنگ صحبت نمی کند، اشک نمی ریزد و نمی تواند به راحتی افکار عمومی را تحت تاثیر قرار دهد!
این دعوا هر چه پر سوز و گدازتر(!) و طولانی تر هم باشد به سود طرفین ماجراست اما نفعی برای مردم ندارد؛ مردمی که نه از مواهب اسپانسر ویژه و چندین و چند میلیارد تومانی فلان شرکت خودروساز وطنی برخوردارند و نه پاداش 140 میلیارد تومانی فدراسیون فوتبال!
مردمی که در این شرایط اقتصادی و فروپاشی قدرت خرید باید در حسرت تهیه یک لقمه نان برای خانواده باشند و تازه غصه اشک های عادل فردوسی پور را هم بخورند!