بازی اتریش - الجزایر مضحک بود
گزارش نیویورک تایمز از ماجراهای تیم ملی/ اینفانتینو دلقک دربار است!
نیویورک تایمز گزارشی مفصل از حضور ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ منتشر کرده است.
به گزارش هفت ورزشی، با تساوی الجزایر و اتریش حذف تیم ملی ایران از جام جهانی قطعی شد و ملی پوشان با سه تساوی، با جام 2026 وداع کردند. اما چند روز حضور تیم ملی در جام جهانی با اتفاقات و حواشی زیادی همراه بود.
گزارشی که در ادامه می خوانید از رسانه مطرح نیویورک تایمز است. این گزارش را بی کم و کاست و بدون دخل و تصرف در آن بخوانید. نیویورک تایمز بیشترین انتقاداتش بابت مشکلات تیم ملی را متوجه اینفانتینو و فیفا کرده است:
جیانی اینفانتینو در گذشته مانور زیادی روی نفوذ فیفا بر کشورهای میزبان میداد، اما وقتی نوبت به ایالات متحده و ایران در این جام جهانی رسید، او در یک لحظه، به نقش یک دلقک دربار تنزل یافت.
رئیس فیفا پس از بازی افتتاحیه ایران مقابل نیوزیلند (تساوی ۲-۲ در ورزشگاه سوفای در اینگلوود)، به رختکن ایران رفت تا به روش منحصربهفرد خودش به بازیکنان نشان دهد که به یاد آنهاست.
اینفانتینو گفت: «شما پیام قدرتمندی به کل جهان میفرستید. شما کل این ورزشگاه را پشت سر "تیم ملی" متحد کردید و این را به دنیا نشان میدهید. پس بسیار از شما ممنونم.»
او اجازه داد تشویقهای بازیکنان و کادر فنی ایران فروکش کند و سپس جملهای را به زبان آورد که خودش از آن بسیار راضی به نظر میرسید؛ او برگشت، دستش را روی شانه امیر قلعهنویی، سرمربی تیم گذاشت و گفت: «و اگر سرمربی به یک مهاجم نیاز داشت، من برای بازی بعدی میآیم تا با شما بازی کنم.»
با توجه به اینکه ایران در آن زمان تلاش میکرد ویزای جدیدی برای مهدی ترابی (وینگر چپ خود که با ویزای یکبار ورود وارد کشور شده بود) دریافت کند، و مهدی طارمی، کاپیتان و مهاجم تیم، به زودی و قبل از پرواز ایران به کمپ تمرینیشان در تیخوانای مکزیک، برای بازجویی در کنترل مرزی لسآنجلس متوقف میشد، این شوخی او بسیار بیمزه و بد موقع به نظر میرسید.
اینفانتینو افزود: «این تازه شروع جام جهانی است. شما در حال تاریخسازی هستید. به بازی با قلب خود، برای مردم خود و برای همه کسانی در جهان که عاشق ایران میشوند، ادامه دهید. بیاوید بروید، شما از همه چیز قویتر هستید.»
در نهایت، اینفانتینو پس از آن موعظه شعارگونه، در قبال مسائل ایران تا حد زیادی بیتاثیر و بیخاصیت ظاهر شد.
چهار نفر از ۱۵ عضو کادر فنی ایران که در ابتدا ویزای ورود به آمریکا به آنها داده نشده بود، پس از درخواست تجدیدنظر به وزارت امور خارجه، مجوز سفر به این کشور را دریافت کردند. تا زمان بازی سوم ایران مقابل مصر در سیاتل، تیم توانست دو روز زودتر به محل بازی پرواز کند، در حالی که برای دو بازی اول خود در لسآنجلس، ورودشان به روز قبل از مسابقه محدود شده بود.
اما بار دیگر، طارمی توسط مقامات آمریکایی - این بار در فرودگاه تیخوانا به همراه سعید الهویی، مربی تیم - متوقف شد و عزیمت تیم از مکزیک به شمال غربی اقیانوس آرام را با تاخیر مواجه کرد.
و همچنان، برای سومین بازی پیاپی، ایران مجبور شد بلافاصله پس از سوت پایان بازی و برخلاف میل خود، خاک آمریکا را ترک کند.
این اتفاقات منجر به سخنرانی تند و احساسی طارمی پس از تساوی دراماتیک ۱-۱ مقابل مصر شد؛ نتیجهای که شانس صعود ایران به مرحله یکسیودوم را در هالهای از ابهام قرار داد.
طارمی به خبرنگاران گفت: «این یک جام جهانی فاجعهبار است. آقای اینفانتینو بعد از بازی اول مقابل نیوزیلند به رختکن ما آمد و گفت: "این تازه شروع کار است..." اما مرحله گروهی فردا تمام میشود.»
او ادامه داد: «ما کادر ریکاوری یا لجستیک نداریم که به ما کمک کنند. ما همیشه از این چیزها شکایت میکنیم اما هیچکس کمک نمیکند. این منصفانه نیست. آیا این برای فیفا منصفانه است؟ خب، خوش به حالشان. چه کسی میخواهد به ما کمک کند؟ اگر آنها میخواهند ما حذف شویم، پس مشکلی نیست؛ بیایید برویم بیرون.»
حدود ۲۴ ساعت بعد، در شرایطی عجیبتر، پیشبینی طارمی محقق شد.
تساوی مضحک ۳-۳ الجزایر مقابل اتریش، که به دنبال کامبک اواخر بازی جمهوری دموکراتیک کنگو و پیروزی بر ازبکستان در همان روز رخ داد، حذف ایران را قطعی کرد. ویدیوهایی منتشر شد که نشان میداد بازیکنان ایران در هتل ماریوت خود در تیخوانا، گل دقیقه ۹۳ ریاض محرز برای الجزایر را که میتوانست باعث صعود آنها شود، جشن میگیرند. سه دقیقه بعد، وقتی ساشا کالایژیچ گل مساوی را برای اتریش به ثمر رساند، امیدهای آنها خاکستر شد.
و به این ترتیب، داستانی بیسابقه در تاریخ جام جهانی به شکلی پایان یافت که کاملاً برازنده کل این مسیر بود.
حضور ایران در این تورنمنت پر از پیچیدگیها و مشکلات بود، همراه با اعتراضات احساسی توسط تیم و علیه آنها. در تمام این مدت، تنشهای سیاسی که در ماه فوریه با حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران جرقه خورده بود، سایه سنگینی بر این مسابقات انداخته بود.
بر اساس چندین گفتگو با افراد مرتبط در شهرهای مختلف - که برخی از آنها برای حفظ روابطشان ناشناس میمانند - این داستان جام جهانی ایران است. نشریه اتلتیک پیش از انتشار این گزارش، با فیفا و فدراسیون فوتبال ایران نیز برای اظهار نظر تماس گرفت.
جنگ نیابتی ارتباطات
درگیریها همواره مسیر حضور ایران در این تورنمنت را دنبال کرده است. حملات ایالات متحده و اسرائیل، مشارکت آنها را در هالهای از ابهام بزرگ قرار داده بود. گفتگوها در آستانه مسابقات راه حلی پیدا کرد و ایران پایگاه تمرینی خود را از توسانِ آریزونا به تیخوانا منتقل کرد. اما از آن زمان به بعد، درست همانطور که آتشبسها با حملات تلافیجویانه صاحبان قدرت سیاسی همراه شد، حضور ایران در این جام جهانی نیز روایتی موازی را دنبال کرد. نبرد رسانهای و ارتباطاتی مانند یک جنگ نیابتی بین کشورها جریان داشت.
تنها در تاریخ ۶ ژوئن بود که برای بازیکنان ایرانی و کادر پشتیبانی ضروری، ویزا صادر شد. یک مقام اداری بلافاصله گفت که دولت دونالد ترامپ «به آنها اجازه نخواهد داد از این سیستم برای نفوذ تروریستها به ایالات متحده سوءاستفاده کنند».
تلویزیون دولتی ایران از هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون فوتبال و مهدی محمدنبی، نایبرئیس فدراسیون به عنوان کسانی نام برد که ویزای آنها ریجکت شده بود. به گفته چندین منبع مطلع، یکی از اعضای کادر فنی که در پنج جام جهانی گذشته بدون مشکل شرکت کرده بود، از تماشای بازیها در آمریکا محروم شد و مجبور شد در تیخوانا بماند. با این حال، گفته میشد برخی از بازیکنان با طارمی همعقیده نبودند و فکر میکردند عدم صدور ویزا برای کادر اداری وسیعتر، تاثیری روی تیم نگذاشته است.
حتی کسانی که اجازه ورود به آمریکا را داشتند، تنها یک روز قبل از بازی میتوانستند وارد شوند. این موضوع شایعات قوی را به راه انداخت که هیچ کنفرانس مطبوعاتی قبل از بازی افتتاحیه مقابل نیوزلند برگزار نخواهد شد. اما قلعهنویی و طارمی (مهاجم سابق پورتو و اینتر) ظاهر شدند تا برای اولین بار ناامیدی عمیق خود را از این وضعیت عیان کنند.
طارمی که اکنون تجربه حضور در سه جام جهانی را دارد، گفت: «من تنش را حس کردهام؛ ما آن تجربه زیبای قبلی، یعنی صلح و شادی برای هر کشور را نداریم.»
قلعهنویی لحنی پیشگویانه به خود گرفت و گفت: «امیدوارم جام جهانی علیرغم مشکلات سفری که داشتیم، خوب پیش برود. امیدوارم این موضوع روی کیفیت بازی تاثیر نگذارد.»
بدون شک، این موضوع قبلاً به روشهای دیگری تاثیر خود را گذاشته بود. سردار آزمون، یکی از بهترین بازیکنان ایران با ۵۷ گل در ۹۱ بازی ملی، پس از انتشار پستی در شبکههای اجتماعی که مخالف دولت ایران تلقی شد، از لیست تیم خط خورد. قلعهنویی گفت «آرزو میکرد» آزمون با آنها بود و گفته میشد این مهاجم مایل به بازی بوده اما به او گفته شده بود اگر میخواهد انتخاب شود باید عذرخواهی کند؛ کاری که او انجام نداد. در این میان ادعاهایی وجود داشت مبنی بر اینکه برخی بازیکنان دیگر به دلیل نزدیکی به مواضع رسمی، به ویژه برخی از نیروهای با تجربهتر، در ترکیب قرار گرفتهاند.
شکاف در میان هواداران
شکاف در میان پایگاه هواداران در جلسه تمرینی ایران در استادیوم خانگی لسآنجلس گلکسی کاملا واضح بود. دهها معترض در بیرون ورزشگاه شعار میدادند و خواستار تغییر حکومت در ایران بودند.
یکی از زنان که در آغاز قرن جاری از تهران فرار کرده بود و میخواست نامش فاش نشود، گفت که گروه آنها مشخصا تیم را هدف قرار داده است: «ما میخواهیم به آنها نشان دهیم که از بازیکنان حمایت نمیکنیم. از صحبتهایشان نمیبینیم که بیطرف باشند. آنها نقش تبلیغاتی بازی میکنند. اگر گل بزنند هو میکنم. سرود را هو خواهیم کرد. تعداد ما آنجا زیاد خواهد بود. ما در لسآنجلس جهنم به پا میکنیم.»
مردی که در آن سوی خیابان ایستاده بود، سعی کرد با بلندگو در حمایت از دولت ایران شعار دهد و پاسخ آنها را بدهد.
صبح روز بعد در دادگاه عالی شهرستان لسآنجلس در مرکز شهر، پروندهای بررسی شد که به قلب این ناآرامی داخلی نفوذ میکرد. فیفا میخواست جلوی ورود هواداران با پرچمهای شیر و خورشید یا نمادهای انقلابی به ورزشگاه سوفای را به این دلیل که بیانگر موضع سیاسی هستند و ممکن است باعث اغتشاش شوند، بگیرد. شاهرخ مختارزاده، وکیل دادگستری به نمایندگی از یک موسسه آزادیخواه و سام کرمانیان (دارنده بلیط ایرانی)، استدلال کردند که فیفا آزادی بیان را سلب میکند.
سه وکیل فیفا به رهبری کریس بوهنینگ اصرار داشتند که برگزارکنندگان، به عنوان نهادهای خصوصی، حق اعمال مقررات را دارند. قاضی کرتیس ای. کین با این نظر موافقت کرد. به کارکنان ورزشگاه عکسهایی از پرچم فعلی و پرچم شیر و خورشید داده شد تا مشخص کنند چه چیزی مجاز است. وسایل بسیاری از مردم مصادره شد. دهها نفر دیگر پرچمهای خود را مخفیانه وارد کردند و در سکوها به نشانه اعتراض به نمایش گذاشتند.
برخی از هواداران بازیکنان ایران را هو کردند و وقتی نیوزیلند دو بار توسط الی جاست به گل رسید، خوشحالی کردند. اما در مجموع، ایرانیها توسط جمعیت بزرگ مهاجران لسآنجلس به خوبی حمایت شدند و دو بار توسط رامین رضاییان و محمد محبی بازی باخته را مساوی کردند.
پس از آن در رختکن، قلعهنویی با اینفانتینو اتمام حجت کرد. او در ویدیویی که بعداً در شبکههای اجتماعی منتشر شد، از طریق مترجم گفت: «من میدانم چقدر سخت بود تا ما اینجا باشیم. اما بگذارید از دیدگاه انسانی صحبت کنم. از نظر فنی، ما مظلومترین تیم تاریخ جام جهانی هستیم، به خاطر شرایط و جوی که برای ما ایجاد کردند. و شاید این یک بیعدالتی در حق این تیم بود. امیدوارم فیفا کمی قدرتمندتر عمل کند و دیگر به این تیم بیاحترامی نشود.»
او گفت که میخواسته اقامت ایران در آمریکا را به دلیل اختلاف ساعت ۱۰.۵ ساعته با خلیج فارس، دو هفته زودتر شروع کند: «آنها حتی نمیخواستند ما دو روز زودتر بیاییم. ما بعد از بازی نیاز به ریکاوری داریم، اما ما را مجبور کردند سوار هواپیما شویم تا برگردیم.»
گفته میشد قلعهنویی احساس میکرد پروازهای بازگشت بلافاصله پس از بازی، توانایی او را برای تنظیم جلسات تمرینی در زمانهای بهینه مختل کرده است، اگرچه دیگرانِ نزدیک به تیم معتقد بودند این یک جنبه کلیدی نبوده و چندین کشور دیگر نیز بلافاصله پس از مسابقات به کمپهای اصلی خود بازمیگشتند.
برخی از بازیکنان در خفا از انتخابهای قلعهنویی مقابل نیوزلند انتقاد کردند و معتقد بودند او حریف را دستکم گرفته است. انتخاب آریا یوسفی (مدافع راست بیتجربه) در پست وینگر چپ، به ویژه زمانی که بسیاری از وینگرهای باتجربه دعوت نشده بودند، بسیار گیجکننده تلقی شد.
تیخوانا: تیمی بدون مرز
ایران همان شب به تیخوانا پرواز کرد، سفری هوایی که کمتر از یک ساعت طول کشید و روز بعد آنها میزبان یکی از جلسات تمرینی خود با حضور رسانهها بودند. تیخوانا به دلیل نزدیکی به لسآنجلس و همچنین قرار گرفتن در همان خط ساحلی سیاتل (محل بازی آخر گروهی) انتخاب شد، اما تغییر دیرهنگام از توسان که تازه در ۸ ژوئن تایید شد، به معنای تلاشی کورکورانه برای هماهنگ کردن امکانات بود.
باشگاه فوتبال تیخوانا (Xolos) مکانی بود که انتخاب شد؛ یک پایگاه تمرینی که قبلاً توسط فیفا بازرسی شده بود تا در صورت نیاز، تیمی در تیخوانا مستقر شود. برخی بازیکنان تعجب کردند که چرا ایران تصمیم گرفت پایگاه خود را به مکانی در مکزیک تغییر دهد، اگرچه اعتراف کردند این بیشتر یک حس غریبگی بود تا یک مشکل عملکردی، و همه آنها از نظر بدنی بسیار خوب بودند. بازیکنان معتقد بودند امکانات در تیخوانا بینقص بود. فیفا نمایندهای در تیخوانا برای کمک به ایران داشت، اما این نهاد در مورد جزئیات بسیار محتاط عمل میکرد.
فرناندو آرس، بازیکن سابق تیم ملی مکزیک و مدیر فعلی باشگاه خولوس، به اتلتیک گفت: «بزرگترین چالش این بود که مطمئن شویم زمین تمرین در بهترین شرایط ممکن قرار دارد تا تیم بتواند در طول اقامت خود به راحتی کار کند. اگرچه تیم حرفهای خودمان روزانه از آنها استفاده میکند، اما ما هر کاری انجام دادیم تا برنامه و عملیات خود را تنظیم کنیم تا ایران بتواند هر آنچه را که نیاز دارد در اینجا داشته باشد.»
شعار نقاشیشده با حروف سفید روی دیوار قرمز در پشت زمینهای تمرین بسیار پرمعنا به نظر میرسید: «تیمی بدون مرز».
آن حسِ «بیرونِ گود بودن» بین این تیم ایران و مردم محلی مشترک بود. در هتل ماریوت ایران که ۱۰ دقیقه پیاده با آنجا فاصله داشت، مردم مرتباً تجمع میکردند تا در بازگشت از تمرین به آنها خوشآمد بگویند و هنگام خروج برایشان آرزوی موفقیت کنند. تیخوانا از میزبانی از ایران استقبال کرد. یلدا سپه پور، نقاش رنگ روغن که متولد تهران است اما در ۱۸ سالگی آنجا را ترک کرده و دو سال است در این شهر زندگی میکند، پیراهنهایی با تلفیق فرهنگ ایرانی و مکزیکی تولید کرد و شب قبل از عزیمت تیم به سیاتل، آنها را به بازیکنان هدیه داد.
او به اتلتیک گفت: «من با کمک دیگران توانستم پیراهنها را تحویل دهم و از بازیکنانی که مستقیماً جعبهها را به آنها دادم تشکر دریافت کردم. کل این تجربه بسیار تکاندهنده بود. مردم مکزیک بسیار از ایران حمایت کردهاند.»
سپه پور همچنین دو بوم بزرگ درست کرد که به دو طرف یک کامیون وصل شده بود و آن را به مرکز تیخوانا و برای بازی بلژیک به لسآنجلس راند. روی یکی نوشته شده بود: «El Futuro Es El Sur» (آینده از آنِ جنوب است). دیگری میگفت: «Iran esta en Tijuana / Tijuana esta con Iran» (ایران در تیخوانا است / تیخوانا با ایران است).
او گفت: «من فکر میکنم مردم مکزیک به دلایل مختلف توانستهاند با ایران و این تیم ارتباط برقرار کنند. اولین دلیل این است که آنها مردمی بسیار تابآور با روحیه و حرارت بالا هستند. همچنین عبور از مرز (به سمت آمریکا) برای برخی از آنها بسیار پیچیده است... بسیاری از آنها ساعت ۴ صبح بیدار میشوند تا به موقع سر کار برسند و تا ساعت ۸ یا ۹ شب برنمیگردند.»
جنگ روابط عمومی در اوج
با گذشت روزها، ایران شکایتهای خود را علیه ایالات متحده به دلیل ممانعت از عبور از مرز تا روز قبل از بازیها افزایش داد. هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران در تیخوانا به خبرنگاران گفت که ایران شکایتی را به فیفا تسلیم خواهد کرد. ممبینی گفت: «این نوع زیر پا گذاشتن قوانین و توافقات ما، به نظر من خود فوتبال را زیر سوال میبرد. معتقدم این یک نقطه تاریک در تاریخ اخیر جام جهانی خواهد بود.»
اندرو جولیانی، مدیر اجرایی کارگروه فیفا در کاخ سفید، گفت که به ایران از قبل گفته شده بود که تنها ۲۴ ساعت قبل از بازی اجازه ورود به آمریکا را خواهند داشت. او در مصاحبهای با پولیتیکو در ۱۴ ژوئن، این اقدام را «نمونه دیگری از ژست حسن نیت به تیم» توصیف کرد. قوانین جام جهانی فیفا تصریح میکند که تیمها تنها «در موارد استثنایی» باید زودتر به محل مسابقات سفر کنند.
با این حال، قلعهنویی بر موضع کشورش پافشاری کرد: «من از ۴۷ مربی دیگر در جام جهانی یک سوال پرسیدم و هیچکدام به من پاسخ ندادند. آنها مشغول تیمهای خودشان هستند و ما چیزی دریافت نکردیم.»
سپس فدراسیون فوتبال ایران اظهارات مارکوین مولین، وزیر امنیت داخلی آمریکا را «اظهارات جعلی» خواند. مولین به فاکس نیوز گفته بود فردی مرتبط با سپاه پاسداران تلاش کرده سوار پرواز تیم ایران به لسآنجلس برای دومین بازی جام جهانی مقابل بلژیک شود.
مولین گفت: «رئیسجمهور ترامپ و من در این باره صحبت کردیم، با رئیس فیفا جیانی هم مکالمات متعددی داشتیم. آنها سعی کردند کسی را وارد کنند که قرار بود رئیس فدراسیون فوتبال باشد. وقتی شروع به تحقیق درباره او کردیم، متوجه شدیم او تازه از سال ۲۰۲۲ منصوب شده و اجازه ندادیم سوار هواپیما شود. کسی که تلاش کرد سوار هواپیما شود ارتباط مستقیم با سپاه داشت. ما آنها را هنگام ورود و خروج چک میکنیم و ماموران حفاظت مرزی بیومتریک انجام میدهند تا بدانیم چه کسی وارد کشور میشود و چه کسی خارج میشود.»
ایران پاسخ داد: «این ادعا که نماینده رسمی فدراسیون فوتبال ایران تلاش کرده سوار پرواز ورود به آمریکا شود و از آن جلوگیری شده، یک دروغ محض و غیرقابل انکار است. این ادعا چنان بیاساس است که مطرحکنندگان آن به خوبی میدانند چنین حادثهای اصلاً رخ نداده است.»
یک جنگ رسانهای تمامعیار در جریان بود، حتی تصویری جعلی در شبکههای اجتماعی منتشر شد که محمد محبی، وینگر تیم را در حال انداختن پوستر مهسا امینی به سطل زباله نشان میداد. فدراسیون فوتبال ایران در بیانیهای رسمی اعلام کرد: «مایلیم شفافسازی کنیم که این تصاویر کاملاً ساختگی بوده و با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی ایجاد شدهاند.»
با این حال، بیرون از ورزشگاه سوفای برای بازی بلژیک تنشهای واقعی وجود داشت؛ زنی از اینکه یک مامور ورزشگاه از او خواسته بود قبل از ورود، پرچم شیر و خورشید خود را به سطل زباله بیندازد، خشمگین شده بود.
وقتی بازی شروع شد، ایران باز هم حمایت قاطعی در ورزشگاه داشت و پس از اخراج ناتان نگوی در دقیقه ۶۶، در مسیر بردی قرار گرفت که صعودشان را قطعی میکرد. اما آنها نتوانستند خط دفاع ۱۰ نفره بلژیک را بشکنند؛ مسئلهای که رد شدن گل نیمه اول طارمی توسط VAR به دلیل یک آفساید میلیمتری را بسیار حساستر کرد.
علیرضا جهانبخش پس از تساوی ۰-۰ به خبرنگاران گفت: «امیدوارم بتوانیم هر چه زودتر به سیاتل برویم تا با شرایط شهر و محل بازی هماهنگ شویم. فکر میکنم این یک حق مسلم برای همه تیمهاست. ما چیز زیادی نمیخواهیم.»
ایران یادداشتی دستنویس روی تخته سفید رختکن به جا گذاشت: «ما با افتخار به لسآنجلس آمدیم، با شرف رقابت کردیم و با سربلندی اینجا را ترک میکنیم.»
درام نهایی در سیاتل
بازی آخر گروهی ایران با مصر در سیاتل توجه بیشتری را به خود جلب کرد زیرا با آخر هفته جشنهای سالانه در این شهر همزمان شده بود. فدراسیونهای ایران و مصر با صدور بیانیههایی ادعاهای مقامات محلی مبنی بر نمادین بودن این مسابقه را رد کردند. همه اینها به ترکیبی از مضامین و انگیزههای متضاد در بیرون ورزشگاه لومن فیلد منجر شد؛ جایی که معترضان ایرانی خواستار تغییر حکومت بودند و در عین حال فعالان مدنی پرچمهای رنگینکمان را به اهتزاز درمیآوردند.
فضای بیرون ورزشگاه به ویژه بین معترضانی که پرچمهای پیش از انقلاب (که ورودشان به استادیوم ممنوع بود) را حمل میکردند و کسانی که تلاش میکردند پرچم رسمی را وارد کنند، بسیار متشنج بود. نشریه اتلتیک شاهد دو نقطه درگیری بود که تنها موانع موقت مانع از بالا گرفتن کار شد. با این حال، دیدگاههای متفاوتی درباره اهمیت عملکرد تیم در جام جهانی وجود داشت. در حالی که برخی خواهان شکست ایران بودند چون تیم را نماینده حاکمیت میدانستند، برخی دیگر توانستند سیاست را از فوتبال جدا کنند. این دسته از ایرانیان معتقد بودند حضور ایران توجه جهانی را به وضعیت کشور جلب میکند.
در صفحه اینستاگرام تیم، نام تمامی ۱۶۸ قربانی حمله موشکی منتسب به آمریکا به دبستان شجره طیبه در میناب ایران - که بیشتر آنها کودکان و معلمان بودند - تحت عنوان «تیمی که هرگز بزرگ نشد» فهرست شد. یادآوری آن حادثه یکی از مضامین جام جهانی ایران بود.
آنچه در زمین رخ داد، یک مسابقه جذاب بین دو کشور تشنه موفقیت بود. ایران فکر کرد بازی را در وقتهای تلفشده برده است؛ زمانی که شجاع خلیلزاده دروازه را باز کرد و صحنههایی از شادی بیحد و حصر را رقم زد، اما VAR گل را به دلیل یک بند انگشت آفساید رد کرد. ایران سپس تیر دروازه را هم به لرزه درآورد.
طارمی که یک پنالتی را هم در مقابل مصر از دست داده بود، پس از بازی ناامیدی خود را از فیفا و اینفانتینو ابراز کرد. بار دیگر، ایران پیامی دستنویس روی تخته رختکن گذاشت: «شاید امتیازات را بتوان به روشهای بسیاری به دست آورد، اما احترام را نه.»
پایان یک نسل؛ خداحافظی گرم تیخوانا
ایران ساعت ۴ صبح به وقت محلی به تیخوانا بازگشت. اواخر همان روز، دو مقاله مربوط به «رسوایی خیخون» (بازی جام جهانی ۱۹۸۲ که در آن آلمان غربی و اتریش با نتیجه ۱-۰ بازی کردند تا هر دو تیم صعود کنند)، توسط کادر فنی ایران در کانال واتساپ رسانهها به اشتراک گذاشته شد که نشاندهنده ترس از تکرار همان اتفاق در بازی الجزایر و اتریش در کانزاسسیتی بود؛ نتیجهای که به حذف ایران کمک میکرد.
ساعت ۱ بعد از ظهر اعلام شد که یک مقام ارشد ایرانی به زودی در تیخوانا و پیش از تمرین ساعت ۶ عصر تیم صحبت خواهد کرد. اما ابتدا نیاز بود که جمهوری دموکراتیک کنگو مقابل ازبکستان شکست بخورد و وقتی آنها عقب افتادند، امیدهای ایران زنده شد. جلسه تمرینی که با نیمه دوم آن بازی تداخل داشت، یک ساعت به عقب افتاد. مصاحبه با مقام ارشد به تعویق افتاد. سپس کنگو بازی را برد و جلسه تمرینی به طور کلی لغو شد.
درامهای بیشتری در راه بود. دوستان و خانوادهها دعوت شدند تا بازی الجزایر و اتریش را همراه با بازیکنان در هتل ماریوت تماشا کنند. اتریش دو بار جلو افتاد، سپس الجزایر در حالی که تنها چند دقیقه باقی مانده بود پیش افتاد. اما گل تساوی اتریش، ایران را برای همیشه حذف کرد. ناامیدی مطلق حاکم شد.
در چهار موقعیت در طول روز پایانی مسابقات گروهی، ایران در قامت تیم صعودکننده بود. با در نظر گرفتن تصمیم VAR علیه مصر، پنالتی از دست رفته و تصمیم VAR مقابل بلژیک، ایران میتوانست با ۷ امتیاز به عنوان صدرنشین گروه صعود کند. در عوض، آنها با تصویری سخت به خانه بازمیگردند.
ابوالفضل پسندیده، سفیر ایران در مکزیک، در بیانیهای به پولیتیکو به آن تصمیمات VAR کنایه زد و گفت: «شاید برخی توپها تنها چند سانتیمتر برای آوردن شادی به میلیونها ایرانی کم آوردند؛ سانتیمترهایی که حتی توسط پرچم کمکداور اندازهگیری نشدند، اما توسط مداخلات "شبه VAR" بزرگنمایی شدند. با این حال، هیچ چیز هرگز نمیتواند از بزرگی عزم شما بکاهد.»
با توجه به سن بازیکنان اصلی، این احتمالاً بهترین فرصت ایران در جام جهانی برای مدتی طولانی بود. طارمی (۳۳)، آزمون (۳۱)، جهانبخش (۳۲) و عزتاللهی (۲۹) تا حد زیادی هدایت سه تورنمنت گذشته را بر عهده داشتهاند، اما آینده تیم ملی با وجود بازیکنان جوانِ کمتر مستعد در اروپا یا خارج از کشور، چندان روشن نیست. ایران مسنترین تیم این جام جهانی بود. یکی از بازیکنان، گروه ایران را آسانترین گروه در چهار تورنمنت اخیر توصیف کرد، اما تاکتیکها و اجرا ناقص بودند. فرای همه جنجالها و موانع، کمبودهای ابتدایی فوتبالی همچنان پابرجا بود.
در آمریکا، اختلافات و تلخیها تا پایان همراه ایران بود. مولین گفت که برای جشن گرفتن حذف ایران «رقص شادی» انجام داده و «یک یا دو آهنگ خوانده است». او افزود که «خیلی خوشحال است که آنها رفتهاند».
ایران پاسخ داد: «این اظهارات بار دیگر نشان میدهد که مقامات آمریکایی هیچ تعهدی به قوانین بینالمللی یا اصول انتظار رفته از یک کشور میزبان که قادر به سازماندهی یک رویداد ورزشی جهانی باشد، ندارند. این واقعیت که او آشکارا حذف ایران را جشن میگیرد، بیشتر درباره خود او میگوید تا تیم ما. این نشاندهنده سطحی از حقارت است که حتی نمیتواند حضور یک تیم فوتبال را که در بزرگترین صحنه جهان رقابت میکند، تحمل کند.»
در تیخوانا اما فضا کاملاً متفاوت بود. صلح و صمیمیت چاشنی بدرقه ایران شد. اولیوالدو پاز گومز، رئیس فعلی اتاق بازرگانی، خدمات و گردشگری تیخوانا، از مردم محلی دعوت کرد تا ساعت ۶:۳۰ صبح روز سهشنبه در هتل ماریوت با تیم خداحافظی کنند.
در برگه تبلیغاتی این رویداد آمده بود: «تیم ملی ایران در حال بازگشت است و ما میخواهیم همانطور که فقط مردم تیخوانا بلدند با آنها خداحافظی کنیم؛ با عشق، احترام و قدردانی.»