امپراتوری سرخ؛ ​چگونه اسپانیا با نسل طلایی جدید، فوتبال جهان را فتح کرد؟

به گزارش هفت ورزشی، در این گزارش، روند قهرمانی تیم ملی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ از جنبه های فنی، تاکتیکی و مدیریتی مورد تحلیل قرار گرفته و مهمترین عوامل موفقیت این تیم، به ویژه نقش و تأثیر لوئیس دلافوئنته در شکل گیری هویت تاکتیکی، مدیریت تیم، توسعه بازیکنان و هدایت اسپانیا به سوی کسب عنوان قهرمانی جهان، مورد بررسی قرار می گیرد.

چگونه اسپانیا با نسل طالیی جدید، فوتبال جهان را فتح کرد؟

وقتی سوت پایان فینال جام جهانی ۲۰۲۶ به صدا درآمد، تنها یک جام دیگر به ویترین افتخارات فوتبال اسپانیا اضافه نشد؛ بلکه پایان یک پروژه مدیریتی، آموزشی و فنی بیش از یک دهه ای جشن گرفته شد. اسپانیا با شکست آرژانتین در فینال، برای دومین بار در تاریخ خود قهرمان جهان شد؛ اما آنچه این قهرمانی را از قهرمانی سال ۲۰۱۰ متمایز می کند، صرفاً نتیجه مسابقه نبود. این بار، اسپانیا نه با نسلی که به طور اتفاقی در کنار هم قرار گرفته بودند، بلکه با محصول یک سیستم منسجم استعدادیابی، آموزش، مدیریت و توسعه بازیکن به قله فوتبال جهان رسید. در روزگاری که بسیاری از کشورها با صرف هزینههای هنگفت به دنبال خرید موفقیت هستند، فوتبال اسپانیا نشان داد که موفقیت پایدار از دل برنامه ریزی، آموزش و اعتماد به جوانان متولد می شود. تیمی که در جام جهانی ۲۰۲۶ به میدان رفت، میانگین سنی بسیار پایینتری نسبت به بسیاری از مدعیان داشت؛ اما همین جوانان با بلوغ تاکتیکی، شخصیت رقابتی و کیفیت فنی، تیمهایی مانند آلمان، فرانسه، برزیل و در نهایت آرژانتین را پشت سر گذاشتند تا دوباره پرچم اسپانیا بر فراز فوتبال جهان به اهتزاز درآید.

اما پرسش مهم اینجاست؛ چگونه اسپانیا توانست دوباره به قله برسد؟

پاسخ را نباید تنها در عملکرد ۹۰ یا ۱۲۰ دقیقه ای مسابقات جستوجو کرد. این موفقیت حاصل سال ها سرمایهگذاری روی آکادمیهای فوتبال، اصالح ساختار مدیریتی فدراسیون، اعتماد به مربیان متخصص، هماهنگی بین باشگاه ها و تیمهای ملی و طراحی یک مدل بازی واحد از ردههای پایه تا تیم ملی بزرگساالن است

پس از سالهای پر فراز و نشیب و حذفهای تلخ در جامهای جهانی ،۲۰۱۴ ۲۰۱۸ و ،۲۰۲۲ بسیاری تصور می کردند دوران سلطه فوتبال اسپانیا به پایان رسیده است. منتقدان معتقد بودند سبک مشهور مالکیت توپ دیگر پاسخگوی فوتبال مدرن نیست و نسل طالیی ژاوی، اینیستا، بوسکتس و راموس تکرار نخواهد شد. اما مدیران فوتبال اسپانیا برخالف فضای احساسی، به جای تغییرات شتابزده، تصمیم گرفتند به فلسفه خود وفادار بمانند و تنها آن را با نیازهای فوتبال مدرن تطبیق دهند.

نتیجه این تصمیم، تولد نسلی بود که هم میتوانست مالکیت توپ را حفظ کند، هم با سرعت باال در انتقالها خطرناک باشد، هم پرس شدیدی اجرا کند و هم در دفاع ساختاری منظم و انعطافپذیر داشته باشد. اسپانیای ۲۰۲۶ دیگر تنها تیمی نبود که توپ را در اختیار داشته باشد؛ بلکه تیمی بود که می دانست در هر لحظه از بازی چه تصمیمی باید بگیرد و چگونه ریتم مسابقه را کنترل کند. یکی از ویژگی های برجسته این تیم، شجاعت در اعتماد به بازیکنان جوان بود. المین یامال، پائو کوبارسی، نیکو ویلیامز، گاوی، پدری و دیگر استعدادهای نسل جدید، تنها به دلیل استعداد ذاتی در ترکیب قرار نگرفتند؛ بلکه سال ها در محیطی رشد کردند که اشتباه کردن بخشی از فرآیند یادگیری محسوب میشد.

فوتبال پایه اسپانیا بازیکنانی را تربیت کرده بود که عالوه بر مهارتهای تکنیکی، از نظر درک بازی، تصمیمگیری، هوش تاکتیکی و شخصیت حرفه ای نیز در باالترین سطح قرار داشتند. قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ را باید نتیجه پیروزی یک »سیستم« بر استعدادهای مقطعی دانست. در این کشور، باشگاه ها و تیمهای ملی زبان مشترکی در آموزش دارند. مربیان پایه، فلسفهای نزدیک به تیم ملی را دنبال میکنند و بازیکنان از سنین پایین با مفاهیمی مانند ایجاد برتری عددی، برتری موقعیتی، پرس هماهنگ، ضدپرس، بازی بین خطوط و تصمیمگیری در فضاهای محدود آشنا می شوند.

به همین دلیل، انتقال بازیکنان از تیمهای پایه به تیم ملی بزرگساالن، فرآیندی طبیعی و بدون شوک است. این همان تفاوتی است که فوتبال اسپانیا را از بسیاری از قدرت های سنتی جهان متمایز میکند. در حالی که برخی کشورها هر چهار سال یک بار به دنبال ساختن تیمی برای جام جهانی هستند، اسپانیا سالهاست در حال ساختن »بازیکن« و »فرهنگ فوتبالی« است؛ فرهنگی که موفقیت را نه در یک تورنمنت، بلکه در استمرار توسعه می بیند.

قهرمانی در جام جهانی ،۲۰۲۶ بیش از آنکه پایان یک مسیر باشد، آغاز فصل تازهای از فوتبال اسپانیاست؛ فصلی که احتماالً در سالهای آینده نیز این کشور را در میان مدعیان اصلی فوتبال جهان نگه خواهد داشت. اکنون نگاه بسیاری از فدراسیون های فوتبال جهان، از جمله کشورهای آسیایی، به سمت مادرید، بارسلونا، بیلبائو و دیگر مراکز توسعه فوتبال اسپانیا دوخته شده است تا دریابند چگونه میتوان از دل آموزش، مدیریت علمی و اعتماد به جوانان، قهرمان جهان ساخت. از تردید تا تاج پادشاهی؛ اسپانیا چگونه قدمبهقدم مسیر فتح جام جهانی را ساخت؟ قهرمان شدن در جام جهانی تنها به داشتن بازیکنان بزرگ وابسته نیست؛ تیمی که در پایان تورنمنت جام را باالی سر میبرد، باید در طول یک ماه بتواند خود را با شرایط مختلف، سبکهای متفاوت بازی و فشارهای روانی سازگار کند.

اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ دقیقاً چنین مسیری را طی کرد. آنها نه تنها از نظر فنی، بلکه از نظر ذهنی نیز هر مسابقه را به یک درس جدید تبدیل کردند و نشان دادند که پروژه لوئیس دال فوئنته برای موفقیت در سخت ترین رقابت فوتبال جهان آماده شده است.

نخستین نکته ای که در طول مسابقات توجه کارشناسان را جلب کرد، ثبات عملکرد اسپانیا بود. برخالف بسیاری از مدعیان که در برخی دیدارها نوسان داشتند، اسپانیا تقریباً در تمام مسابقات هویت تاکتیکی خود را حفظ کرد. مالکیت توپ همچنان بخش مهمی از فلسفه این تیم بود، اما دیگر هدف اصلی نبود؛ هدف، کنترل مسابقه بود.

اگر حفظ توپ بهترین راه کنترل بازی محسوب میشد، اسپانیا مالکیت را انتخاب می کرد و اگر انتقال سریع یا ضدحمله مؤثرتر بود، بدون تعصب به فلسفه سنتی خود، ریتم مسابقه را تغییر می داد. این انعطاف تاکتیکی مهمترین تفاوت اسپانیای ۲۰۲۶ با اسپانیای سالهای گذشته بود. نسل ژاوی و اینیستا فوتبال را با پاس های متوالی کنترل میکرد، اما نسل جدید عالوه بر پاس، از سرعت، عمق، جابه جاییهای بدون توپ و پرس شدید نیز به عنوان ابزارهای اصلی خود استفاده میکرد.

به همین دلیل، تیمهای حریف دیگر نمیتوانستند تنها با بستن فضاهای مرکزی، ماشین فوتبال اسپانیا را متوقف کنند. در مراحل حذفی، اهمیت مدیریت مسابقه بیش از هر زمان دیگری آشکار شد. کادرفنی اسپانیا برای هر حریف، برنامهای متفاوت طراحی کرده بود. مقابل تیم هایی که به پرس شدید )بلوک دفاعی باال/ Block High )عالقه داشتند، اسپانیا با استفاده از ساختار سه نفره در خط اول بازیسازی، پرس را می شکست و سپس با ایجاد برتری عددی در میانه زمین، جریان بازی را در اختیار می گرفت.

در برابر تیمهایی که در بلوک دفاعی پایین )Block Mid )قرار میگرفتند، استفاده از وینگرهای سرعتی و جابه جایی مداوم هافبکها، خطوط دفاعی را از هم میگسست. یکی از نکات قابل توجه، مدیریت دقایق حساس مسابقات بود. اسپانیا در لحظاتی که بسیاری از تیمها دچار استرس و آشفتگی می شوند، آرامش خود را حفظ می کرد. این ویژگی حاصل سالها آموزش بازیکنان در رقابتهای ردههای پایه، حضور در مسابقات بینالمللی و تجربه حضور در تیمهای بزرگ باشگاهی بود.

بازیکنان جوان این تیم، با وجود سن پایین، تصمیمهایی میگرفتند که معموالً از فوتبالیستهای باتجربه انتظار میرود. در فینال مقابل آرژانتین نیز همین بلوغ تاکتیکی تعیینکننده بود. اسپانیا از همان ابتدای مسابقه تالش نکرد با مالکیت افراطی، حریف را تحت فشار قرار دهد. دال فوئنته به خوبی میدانست که آرژانتین در انتقالهای سریع و استفاده از فضاهای پشت مدافعان خطرناک است؛ بنابراین تیمش با حفظ فاصله مناسب بین خطوط، اجازه نداد ساختار دفاعی از هم گسسته شود.

هر زمان که توپ از دست می رفت، بازیکنان نزدیک به محل از دست رفتن توپ، کانترپرس هماهنگی اجرا می کردند تا حمله آرژانتین پیش از شکل گیری متوقف شود.

در طول مسابقه، اسپانیا بارها توانست با گردش سریع توپ، بلوک دفاعی آرژانتین را جابه جا کند و از نیم فضاها برای نفوذ استفاده کند. این همان الگویی بود که در سالهای اخیر در فوتبال باشگاهی اسپانیا نیز به وفور دیده میشود؛ استفاده از بازیکنان تکنیکی در فضاهای بین مدافع کناری و مدافع میانی حریف، تا ساختار دفاعی از تعادل خارج شود. گل قهرمانی در وقت اضافه، نتیجه یک حمله اتفاقی نبود؛ بلکه محصول دهها دقیقه کنترل ریتم بازی، حفظ تمرکز، مدیریت انرژی و اجرای دقیق اصول تاکتیکی بود.

این گل نمادی از فلسفه فوتبال اسپانیا بود؛ تیمی که حتی در سخت ترین لحظات نیز از ساختار خود خارج نشد و تا آخرین دقیقه به اجرای برنامه تاکتیکی پایبند ماند. یکی از مهمترین عوامل موفقیت اسپانیا، کیفیت نیمکت این تیم بود. بازیکنان تعویضی نه تنها کیفیت تیم را کاهش نمیدادند، بلکه در بسیاری از مسابقات، سرعت، انرژی و ایدههای تازهای به بازی اضافه میکردند.

این موضوع نشان میدهد که فدراسیون فوتبال اسپانیا طی سالهای اخیر تنها روی یازده بازیکن اصلی سرمایهگذاری نکرده، بلکه یک نسل کامل از فوتبالیستهای آماده رقابت در باالترین سطح را پرورش داده است. تحلیلگران فوتبال اروپا پس از پایان جام جهانی، موفقیت اسپانیا را پیروزی »سیستم« بر »وابستگی به ستارهها« توصیف کردند.

برخالف بسیاری از تیمهای مدعی که موفقیتشان به عملکرد یک یا دو بازیکن کلیدی وابسته بود، اسپانیا شبکه ای از بازیکنان با نقش های مشخص در اختیار داشت؛ به گونه ای که در هر نقطه از زمین، تصمیمات بازیکنان در راستای اجرای مدل بازی تیم اتخاذ میشد، نه صرفاً بر پایه خالقیت فردی. این موضوع شاید مهمترین درس جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال جهان باشد؛ قهرمانی اسپانیا ثابت کرد که در فوتبال مدرن، داشتن یک مدل بازی منسجم، فرآیند توسعه بازیکن، هماهنگی میان تیمهای پایه و بزرگسال و مدیریت علمی، ارزشی به مراتب بیشتر از اتکا به استعدادهای مقطعی دارد.

رمزگشایی از شاهکار تاکتیکی اسپانیا؛ مدل بازی لوئیس دال فوئنته چگونه جهان را تسخیر کرد؟

اگر بخواهیم تنها یک عامل را به عنوان مهمترین دلیل قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ معرفی کنیم، آن عامل »مدل بازی« خواهد بود. در فوتبال امروز، تیمهای بزرگ دیگر صرفاً با آرایشهایی مانند ۴-۳-۳ یا ۴-۲-۳-۱ شناخته نمیشوند؛ آنچه آن ها را متمایز میکند، مجموعهای از اصول ثابت در تمام لحظات بازی است؛ اصولی که در ادبیات فوتبال مدرن با عنوان Model Game شناخته میشود. اسپانیا با هدایت لوئیس دال فوئنته یکی از کاملترین مدلهای بازی جهان را به نمایش گذاشت؛ مدلی که نهتنها در مالکیت توپ، بلکه در انتقالها، دفاع، کانترپرس و حتی ضربات ایستگاهی، هویتی مشخص و از پیش طراحی شده داشت .

سالها فوتبال اسپانیا با واژه »تیکی تاکا« شناخته می شد؛ سبکی مبتنی بر پاسهای کوتاه، مالکیت طوالنی توپ و صبر در ساخت حمله. اما دال فوئنته این فلسفه را متوقف نکرد، بلکه آن را تکامل بخشید. اسپانیای ۲۰۲۶ همچنان مالکیت توپ را دوست داشت، اما دیگر اسیر آن نبود.

مالکیت برای این تیم یک ابزار بود، نه هدف. هر زمان که امکان حمله مستقیم، بازی عمقی یا انتقال سریع وجود داشت، بازیکنان بدون تردید از آ ن استفاده میکردند. چهار لحظه بازی؛ پایههای مدل اسپانیا دال فوئنته مدل خود را بر چهار لحظه اصلی فوتبال بنا کرد:

۱ حمله سازمانیافته (Attack Organized(: در زمان مالکیت توپ، ساختار تیم به گونه ای شکل می گرفت که همیشه چند مسیر پاس مطمئن برای بازیکن مالک توپ وجود داشته باشد. مدافعان میانی عرض زمین را باز می کردند، هافبک دفاعی بین آن ها یا کمی جلوتر قرار می گرفت و مدافعان کناری با توجه به شرایط، یا به عرض زمین میرفتند یا به نیمفضاها وارد میشدند. این جابه جاییها باعث میشد اسپانیا تقریباً همیشه برتری عددی در مرحله اول بازیسازی داشته باشد.

2 انتقال از دفاع به حمله (Transition Positive(: یکی از تفاوت های مهم این تیم با اسپانیای گذشته، سرعت فوق العاده در ضدحمالت بود. به محض بازپسگیری توپ، اولین نگاه بازیکنان به سمت فضاهای پشت خط دفاعی حریف بود. حضور وینگرهای سرعتی مانند المین یامال و نیکو ویلیامز، این انتقالها را به سالحی مرگبار تبدیل کرده بود.

۳ انتقال از حمله به دفاع (Transition Negative(: دال فوئنته اهمیت زیادی برای پنج ثانیه اول پس از از دست دادن توپ قائل بود. بازیکنان نزدیک محل از دست رفتن توپ بالفاصله پرس شدیدی اجرا می کردند تا یا مالکیت توپ را پس بگیرند یا حریف را مجبور به ارسال پاس بلند و کمدقت کنند. این کانتر پرس هماهنگ باعث شد اسپانیا در بسیاری از مسابقات، اجازه شکل گیری ضدحمله به تیم های حریف را ندهد.

۴ دفاع سازمانیافته (Defence Organized(: وقتی پرس از باال )Block High )موفق نبود، تیم به سرعت در قالب بلوک میانی )Block Mid )سازماندهی میشد. فاصله خطوط بسیار کم بود و بازیکنان با جابه جایی هماهنگ، مسیرهای پاس را میبستند. هدف، صرفاً گرفتن توپ نبود؛ بلکه هدایت حریف به مناطقی از زمین بود که احتمال اشتباه او بیشتر باشد.

کنترل فضا؛ مهم تر از کنترل توپ

یکی از مهمترین ویژگیهای اسپانیای ،۲۰۲۶ درک عمیق مفهوم »کنترل فضا« بود. این تیم تالش نمیکرد همه جای زمین را پوشش دهد، بلکه فضاهای کلیدی را کنترل میکرد؛ نیمفضاها، مرکز زمین و فاصله بین خطوط دفاع و هافبک. به همین دلیل، حتی زمانی که مالک توپ نبود، همچنان کنترل مسابقه را در اختیار داشت. این رویکرد، شباهت زیادی به مفاهیم مدرن فوتبال اروپا دارد؛ جایی که کیفیت اشغال فضا و زمانبندی جابهجاییها، اهمیت بیشتری از تعداد پاسها پیدا کرده است.

انعطاف تاکتیکی؛ بزرگ ترین سالح اسپانیا

در ظاهر، اسپانیا اغلب با سیستم ۴-۳-۳ بازی میکرد، اما در عمل، شکل تیم دائماً تغییر میکرد. هنگام بازیسازی، یکی از مدافعان کناری به میانه زمین اضافه می شد و ساختار به ۳-۲-۵ تبدیل میشد. در برخی مسابقات، هافبک دفاعی بین مدافعان قرار میگرفت و آرایش ۲-۳-۵ شکل میگرفت. هنگام دفاع نیز تیم به ۴-۱-۴-۱ یا ۴-۴-۲ تغییر وضعیت میداد. این انعطاف باعث می شد تیم حریف نتواند الگوی ثابتی برای مهار اسپانیا پیدا کند. بازیکنان نه براساس شماره پیراهن، بلکه براساس اصول بازی، جایگاه خود را تغییر می دادند؛ موضوعی که نشان دهنده کیفیت آموزش تاکتیکی آن ها بود.

هوش تصمیم گیری؛ وجه تمایز نسل جدید

شاید مهمترین تفاوت این تیم با بسیاری از مدعیان، کیفیت تصمیمگیری بازیکنان بود. در اسپانیا، بازیکنان از سنین پایه یاد می گیرند که پیش از دریافت توپ، محیط اطراف خود را اسکن کنند، موقعیت بازیکنان همتیمیها و بازیکنان حریف را تشخیص دهند و سپس بهترین تصمیم را بگیرند. به همین دلیل، سرعت گردش توپ در این تیم نه به دلیل تعداد پاسها، بلکه به دلیل سرعت تصمیمگیری بازیکنان باال بود.

درس بزرگ برای فوتبال ایران

شاید مهمترین پیام قهرمانی اسپانیا برای فوتبال ایران این باشد که موفقیت در فوتبال مدرن، نه حاصل تصمیمهای مقطعی، تغییرات مداوم کادرهای فنی یا اتکای صرف به استعدادهای فردی، بلکه نتیجه شکل گیری یک نظام توسعه یکپارچه است. تجربه اسپانیا نشان میدهد که قهرمانی در جام جهانی از سالها پیش از آغاز مسابقات و از دل آکادمیها، نظام آموزش مربیان، استعدادیابی علمی، ساختارهای مدیریتی و برنامه ریزی بلندمدت شکل می گیرد.

فوتبال ایران نیز از نظر سرمایه انسانی، استعداد بازیکنان و ظرفیت رقابتی، توانایی حضور در باالترین سطوح فوتبال آسیا و جهان را دارد؛ اما فاصله با کشورهای پیشرو، بیش از آنکه ناشی از کمبود استعداد باشد، به نبود یک نقشه راه مشترک و استمرار در اجرای برنامه های توسعه بازمیگردد. تغییرات مکرر مدیریتی، فقدان فلسفه فنی واحد، ناهماهنگی میان فوتبال پایه، باشگاهی و تیم های ملی و نبود نظام ارزیابی مستمر، موجب شده است که فرآیند توسعه بازیکنان در بسیاری از موارد از انسجام الزم برخوردار نباشد.

بررسی مسیر اسپانیا نشان می دهد که توسعه پایدار فوتبال مستلزم همافزایی میان فدراسیون، باشگاه ها، آکادمیها، مراکز آموزش مربیان و واحدهای علمی است. در این چارچوب، طراحی یک مدل بازی ملی (Model Game National(، تدوین استانداردهای آموزشی مشترک برای تمامی ردههای سنی، بازنگری در نظام آموزش و ارزیابی مربیان، ایجاد شبکه ای علمی برای استعدادیابی، بهره گیری از تحلیل داده، علوم ورزشی و فناوریهای نوین، و سرمایهگذاری هدفمند بر فوتبال پایه، از مهمترین اقداماتی است که میتواند زمینه ساز تحول در فوتبال ایران باشد.

در کنار اصالح ساختارها، توسعه بازیکن نیز باید بر پایه اصول علمی انجام شود. تجربه اسپانیا نشان داد که اعتماد به بازیکنان جوان زمانی اثربخش خواهد بود که آنان طی سالها آموزش منظم، مهارتهای تکنیکی، تاکتیکی، شناختی و روان شناختی الزم را کسب کرده باشند. آموزش مستمر در حوزههایی مانند اسکن فضا (Scanning(، تصمیمگیری، ادراک فضایی، بازی در فضاهای محدود، حل مسئله، ارتباط مؤثر و درک مدل بازی، باید به بخشی جدایی ناپذیر از برنامه های فوتبال پایه تبدیل شود؛ چراکه فوتبال مدرن بیش از هر زمان دیگری به کیفیت تصمیمگیری وابسته است.

از منظر مدیریتی نیز، یکی از مهمترین آموزههای اسپانیا، ثبات در سیاستگذاری است. توسعه فوتبال نیازمند برنامه هایی فراتر از دورههای مدیریتی کوتاهمدت است؛ برنامه هایی که با تغییر مدیران یا مربیان متوقف نشوند و بتوانند مسیر رشد فوتبال را به صورت مستمر دنبال کنند. ایجاد شاخصهای عملکرد، نظام پایش و ارزیابی، و تصمیمگیری مبتنی بر شواهد، از الزامات چنین رویکردی به شمار می رود.

در نهایت، قهرمانی اسپانیا یادآور یک اصل بنیادین در مدیریت ورزش است: موفقیت، محصول یک سیستم است، نه یک نسل. تیم ها ممکن است تغییر کنند، ستارهها بازنشسته شوند و مربیان جای خود را به دیگران بدهند؛ اما اگر نظام توسعه، آموزش و مدیریت به درستی طراحی شده باشد، تولید بازیکن، مربی و موفقیت نیز به فرآیندی مستمر تبدیل خواهد شد. این شاید مهمترین درسی باشد که فوتبال ایران می تواند از مسیر قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ بیاموزد؛ اینکه موفقیت پایدار نه خریدنی است و نه اتفاقی، بلکه حاصل برنامه ریزی، ثبات، آموزش علمی و سرمایهگذاری مستمر بر توسعه سرمایه انسانی فوتبال است.

سخن پایانی

قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک موفقیت ورزشی نبود؛ بلکه نمایش قدرت یک سیستم مدیریتی، آموزشی و تاکتیکی بود که سال ها برای رسیدن به این نقطه برنامه ریزی کرده بود. مطالعه این مسیر می تواند برای مربیان، مدیران، تحلیلگران و پژوهشگران فوتبال، فراتر از یک روایت تاریخی، به عنوان یک الگوی عملی در توسعه فوتبال مورد استفاده قرار گیرد. این گزارش تحلیلی با گردآوری و تدوین معین دالوری و با هدف انتقال دانش روز فوتبال جهان تهیه شده است. امید است مطالب ارائه شده بتواند زمینهای برای گفت وگو، یادگیری و توسعه نگرش علمی در فوتبال ایران باشد.

بخش دوم این مجموعه به‌زودی منتشر خواهد شد...

تهیه و تدوین: معین دلاوری، مربی و مدرس فوتبال