حتی پرویز دهداری هم مشکلات قلعه نویی را نداشت؛ تیم ملی با متد محلی!

به گزارش هفت ورزشی، تیم ملی ایران این روزها در حالی برای حضور در جام جهانی آماده می شود که هیچ چیز سرجایش نیست.

تصور کنید الان یک دیوانه ای مثل کارلوس کی روش هدایت تیم ملی را برعهده داشت، قطعا صبح تا شب در حالت ظاهرا عادی و شب تا صبح در حالت غیرعادی علیه ارکان فوتبال ما صحبت می کرد اما اگر از سنگ صدایی در آمد، از امیر قلعه نویی هم صدا می شنوید.

این درست که فدراسیون فوتبال هم تمام توان خود را به کار گرفته تا هر طور شده برای تیم ملی بازی تدارکاتی و اردوی آماده سازی دست و پا کند اما مشکلات تیم ملی فراتر از اردو و بازی و … است.

مربی تیم ملی: قلعه نویی واقعا مرد است، شما خیلی چیزها را درباره او نمی دانید!

روز گذشته مجید جلالی در حاشیه مراسم رونمایی از کتاب ناگفته های جعفر کاشانی، به این نکته اشاره کرد که اوضاع تیم ملی شبیه تیم ملی دهه 60 شده که ما با تیم های باشگاهی داخلی بازی دوستانه انجام می دادیم اما اگر دقیق تر به اوضاع تیم ملی نگاه کنید، شرایط حتی از دوران زنده یاد پرویز دهداری هم بدتر است.

دهه 60 باز هم یک دینامو درسدن و لکوموتیو و … پیدا می شد که از آلمان شرقی، شوروی و رومانی به ایران بیایند و در جام دهه فجر با تیم های ملی الف و ب ایران بازی کنند. آن موقع وسط درگیری با غرب، با بلوک شرق رابطه خوبی داشتیم و هم در فوتبال و هم در کشتی، تورنمنت های غول پیکری را برگزار می کردیم اما الان تیم ملی ناچار است هفته ای یک بار با خودش بازی کند.

بدترین بلایی که سر پرویز دهداری آمد این بود که تیم ملی در آستانه اعزام به جام ملتهای آسیا 1988 دوحه، در فرودگاه و پای پلکان هواپیما فهمید حسین مسگرساروی کاپیتان آن زمان تیم و مدافع آخر مورد اعتماد دهداری، ممنوع الخروج است و نمی تواند از کشور خارج شود اما الان احتمال دارد آمریکا به سعید الهویی، دستیار اول امیر قلعه نویی، مهدی طارمی، شجاع خلیل زاده، دانیال اسماعیلی فر، روزبه چشمی، احسان حاج صفی و … ویزای سفر به ایالات متحده را ندهد و تیم ملی تا دو هفته قبل از آغاز جام جهانی که می خواهد به آمریکا سفر کند، نمی داند ستاره هایش را در اختیار دارد یا ندارد؟

انصاف اگر داشته باشیم، باید بپذیریم در چنین شرایطی شرکت در جام جهانی واقعا سخت است. این روند، اصلا شبیه روند حضور در جام جهانی نیست. حتی برای حضور در یک تورنمنت محلی هم این روند جواب نمی دهد.

در چنین شرایطی، توقع مان از تیم ملی باید اندازه امکاناتی باشد که در اختیار امیر قلعه نویی قرار داده ایم. هرچند امیر به این دلیل که با دست خالی هم کار را در می آورد، همه را بد عادت کرده است و خیلی ها توقع دارند این بار نیز قلعه نویی از حداقل ابزارها، حداکثر بهره را ببرد و بازدهی اش هزار باشد اما باور کنید جام جهانی با بقیه رویدادها فرق دارد. در جام جهانی، همه با آمادگی آرمانی می آیند و ما با لیگ تعطیل، اردوهای نصف و نیمه، بازی های دوستانه درون تیمی و …

انصافا سخت است…

این هم از شانس امیر قلعه نویی است که 20 سال قبل وقتی سرمربی تیم ملی شد فدراسیون فوتبال منحل شده بود و کمیته انتقالی فوتبال ما را اداره می کرد و این بار هم تیم ملی را باید در شرایطی به جام جهانی ببرد که کشور در شرایط جنگی است و میزبان هم کشوری است که با ما جنگ مستقیم دارد…