ابو، با من برقص

به گزارش هفت ورزشی، ابراهیم تهامی نمونه بارز ستاره های سوخته نسلی است که در بدترین زمان ممکن در بهترین مکان ممکن به دنیا آمدند.
زاده شدن و زیستن در جنوب، در خوزستان همیشه خوب، افتخار است اما این افتخار، اصلا زمان خوبی نصیب ابراهیم تهامی نشد.
ابو اگر به جای دهه ۷۰، در این دهه فوتبال بازی می کرد، پولش از پارو بالا می رفت و دیگر نیاز نداشت با بدنی که نیمش لمس شده، چشم انتظار کمک های این و آن باشد.
در دوره ای که دریبل یک بازیکن و برداشتن یک مقابل یک تبديل به ویژگی ممتاز و متمایز فوتبالیست های ایرانی شده، ابراهیم تهامی که بی اغراق در یک وجب جا، سه نفر را دریبل می زد و پا به توپ از گردن کلفت ترین مدافعان حریف می گذشت، اگر الان فوتبال بازی می کرد، اصلا قیمت نداشت و زیر یک صد و پنجاه میلیارد تومان قرارداد نمی بست.
ستاره ای که در حماسه ملبورن، پاس گل اول تیم ملی را به کریم باقری داد و پایه گذار بازگشت ایران به بازی مرگ و زندگی شد، این روزها بعد از سکته مغزی ۲۳ اسفند ماه، در خانه خوابیده و حالا ستاره ای که قادر بود نیمی از تیم حریف را دریبل بزند و هر لمس توپش بوی گل می داد، از بد روزگار، نیمی از بدنش لمس شده است.
نسل من، دلش برای شیرین کاری های ابو تنگ می شود، برای آن جوانک صاف و ساده شهرستانی که حتی وقت تلف کردن بلد نبود و واضح ترین تصویری که از او به یاد مانده همان لحظه ای است که حمید استیلی، جنگجوی کهنه‌کار تیم ملی در ملبورن از او می خواهد روی زمین بنشیند و بند کفش هایش را باز و بسته کند تا وقت بازی به نفع ایران تلف شود و او ساده تر و بی آلایش تر از آن است که وقت تلف کردن بلد باشد…
پاشو ابو…

در همین زمینه؛ ستاره سرشناس فوتبال ایران سکته مغزی کرد