به تهرانجلس خوش‌آمدید؛ گزارش ESPN از تماشای بازی تیم ملی با جامعه ایرانیان لس‌آنجلس!

به گزارش هفت ورزشی، یکی از خبرنگاران رسانه معتبر ESPN بازی ایران – نیوزلند را در یک کافه ایرانی و همراه با ایرانیان لس آنجلس تماشا کرده است و مشاهدات خود را در گزارشی به رشته تحریر درآورده که خواندن آن خالی از لطف نیست. این گزارش را بی هیچ دخل و تصرفی در آن می خوانید:

لس‌آنجلس — در دقیقه ۶۳ از اولین بازی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ در روز دوشنبه، محمد محبی، هافبک ایران، به هوا برخاست تا سانتر تماشایی رامین رضاییان را با ضربه سر به گوشه دروازه بفرستد و هیچ شانسی برای مکس کروکامب، دروازه‌بان نیوزلند، باقی نگذارد. این گل سرنوشت‌ساز، چهارمین گل در یک تساوی ۲-۲ بود که موجی از هیجان را در میان جمعیت ۷۰,۱۰۸ نفری حاضر در استادیوم «سوفای» (SoFi) ایجاد کرد.

درست در فاصله ۹ مایلی از محل برگزاری بازی در اینگلوود، هواداران ایران در یک دورهمی در نزدیکی وست‌وود نیز به همین اندازه غرق در شادی بودند. آن‌ها در «کافه میمونی» گرد هم آمده بودند تا اولین بازی ایران را تماشا کنند؛ آن‌ها تیمی را تشویق می‌کردند و با تمام درام‌هایی که تماشای تیم محبوبتان در جام جهانی به همراه دارد، کنار می‌آمدند.

جدول گروه ایران بعد از پایان دور دوم؛ تیم ملی بالاتر از بلژیک و نیوزلند

تهرانجلس؛ خانه‌ای دور از خانه

لس‌آنجلس میزبان بزرگ‌ترین جامعه ایرانی خارج از کشور است و این بخش از شهر به درستی «تهرانجلس» نامیده می‌شود. با این حال، آمریکایی‌های ایرانی‌تبار به دلیل شرایط حاکم بر تیم، خود را در موقعیتی متناقض و پر از تضاد یافته‌اند. ایالات متحده و اسرائیل در ۲۸ فوریه جنگی را علیه ایران آغاز کردند و از آن زمان حضور تیم ملی در جام جهانی در هاله‌ای از ابهام بود. اما با این حال، وقتی تیم ملی بازی افتتاحیه خود را در لس‌آنجلس انجام داد، دورهمی‌های این منطقه حس و حالی نزدیک‌تر به وطن داشت.

شاهین فردوسی، بنیان‌گذار کافه میمونی، به ESPN گفت: «من همیشه به مردم یادآوری می‌کنم: ایرانی‌ها بخش بسیار بسیار مهمی از بافت جامعه لس‌آنجلس هستند. من حتی نمی‌دانم لس‌آنجلس بدون ایرانی‌ها چه شکلی می‌شد. فکر می‌کنم چیزی که واقعاً جذاب است این است که ما اینجا در لس‌آنجلس به ایرانی بودن خود افتخار می‌کنیم و ایرانی‌های دیگری که از نقاط دیگر آمریکا به لس‌آنجلس می‌آیند، همیشه از دیدن این غرور متفاوتِ ایرانی بودن خوشحال می‌شوند.»

چالش‌های سخت و بی‌سابقه یوزها در خاک آمریکا

ایران اولین تیمی است که در جام جهانی به میزبانی کشوری شرکت می‌کند که با آن در جنگ است. این تیم به دلیل این وضعیت بی‌سابقه مجبور شده با چالش‌های منحصربه‌فرد و مداومی دست‌وپنجه نرم کند.

• تیم ملی درخواست کرده بود که سه بازی گروهی‌اش (دو بازی در لس‌آنجلس و یک بازی در سیاتل) به خارج از خاک آمریکا منتقل شود، اما این درخواست رد شد.

• کمپ تمرینی ایران چند هفته قبل از مسابقات از آریزونا به تیجوانا در مکزیک منتقل شد.

• در یک تغییر ناگهانی در برنامه‌های سفر، تیم مجبور شد بلافاصله پس از بازی با نیوزلند، به جای روز بعد، همان شب به تیجوانا بازگردد.

بنیامین دبیری در این رابطه به ESPN گفت: «میزبانی از آن‌ها عالی است، اما کاش در شرایط بهتری بود. کاش احساس می‌کردند که بیشتر به آن‌ها خوش‌آمد گفته می‌شود. این واقعاً بد است که آن‌ها نمی‌توانند شب را اینجا بمانند. آن سفر ۴ ساعته با اتوبوس، از نظر روانی روی آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد و تمرکزشان را به هم می‌زند.» دبیری که متولد تهران است و در ۸ سالگی به آمریکا مهاجرت کرده، حس پیوند عمیقی با بازیکنان دارد: «آن‌ها پسرعموهای ما، برادران ما هستند.»

تضاد روی سکوها؛ از اعتراض تا حمایت ۹۰ دقیقه‌ای

این وضعیت اتمسفر بی‌نظیری را در لس‌آنجلس ایجاد کرده بود؛ به طوری که چند صد آمریکایی ایرانی‌تبار پیش از بازی در خارج از استادیوم علیه دولت ایران تجمع اعتراضی برگزار کردند. سرود ملی کشور با ترکیبی از تشویق‌ها و هو کردن‌های حاضران همراه شد و حتی برخی در طول بازی علناً علیه تیم موضع گرفتند. علیرغم تلاش‌های فیفا برای ممنوعیت، پرچم‌های ایرانِ پیش از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ در استادیوم دیده می‌شد. با این حال، به محض سوت آغاز بازی، بخش اعظم صداها به حمایت از تیم تغییر یافت.

مهدی طارمی، مهاجم ایران، پس از بازی گفت: «اتمسفر بازی در تمام ۹۰ دقیقه فوق‌العاده بود. برای ما مثل بازی در خانه بود.»

کافه میمونی؛ نماد اتحاد و همدلی

کافه میمونی که به اسموتی‌های لواشکش معروف است، تمام بلیط‌های صندلی‌های رزرو شده و ورودی‌های خود را تا حداکثر ظرفیت یعنی حدود ۷۵ نفر فروخته بود. فردوسی، موسس کافه، با میزبانی از این رویدادها در فضای شلوغ خود غریبه نیست و همین کار را برای تمام بازی‌های ایران در جام جهانی انجام خواهد داد. بازی بعدی آن‌ها در روز پدر برگزار می‌شود که نام آن را “BYOB” یعنی «بابای خودت را بیاور» گذاشته‌اند.

فردوسی گفت: «هدف اصلی و ماموریت من همیشه این بوده که به عنوان یک نماد اتحاد برای جامعه ایرانی عمل کنم. با توجه به تمام چیزهایی که امسال پشت سر گذاشتیم و شرایط ویرانگری که وجود داشت، فکر می‌کنم کافه میمونی به نوعی به عنوان آن پاتوق اصلی برای اکثریت افرادی که ما را دنبال می‌کنند و طرفدار ما هستند، عمل کرده است.»

فرصتی کمیاب در تقابل با بلژیک و مصر

پوریا بنایی که در ۹ سالگی از ایران به لس‌آنجلس مهاجرت کرده، به ESPN گفت: «لس‌آنجلس بزرگ‌ترین جمعیت ایرانی خارج از کشور را دارد. بنابراین حمایت از آن‌ها و تماشای بازی‌شان واقعاً یک تجربه سورئال و فوق‌العاده جذاب است.»

دوست او، نیما ملک، نیز تاکید کرد که بازی ایران در لس‌آنجلس چقدر شگفت‌انگیز است و آن را یک فرصت بزرگ دانست. او که بزرگ‌شده لس‌آنجلس است و هر چند سال یک‌بار برای دیدن خانواده به ایران سفر می‌کند، گفت: «بیشتر اوقات، تیم ما دست‌کم گرفته می‌شود و کسی انتظار خاصی از آن‌ها ندارد، اما فکر می‌کنم با وجود تهرانجلس در اینجا، این یک فرصت کمیاب است.»

بنیامین دبیری در پایان با اشاره به اینکه این بچه‌ها فقط تلاش می‌کنند فوتبال بازی کنند و این موضوع با مسائل سیاسی متفاوت است، افزود: «آن‌ها کنترلی روی شرایط سیاسی تحمیل شده ندارند. آن‌ها فقط باید با کارت‌هایی که در دست دارند بازی کنند و بهترین فوتبال خود را به نمایش بگذارند. بنابراین، به عنوان ایرانی، فکر می‌کنم همه ما باید از آن‌ها حمایت کنیم و آرزوی بهترین‌ها را داشته باشیم.»

با در پیش بودن بازی‌های گروهی در مقابل بلژیک و مصر در ۲۱ و ۲۷ ژوئن، تهرانجلس دست‌کم دو فرصت دیگر برای اتحاد و همدلی پشت تیم ملی خواهد داشت.