پائولو مالدینی: فرانکو باره سی خوش قیافه تر بود توپ طلا می برد!

به گزارش هفت ورزشی، یکی از مشهورترین همبازیان پائولو مالدینی در دوران بازی در آث میلان و تیم ملی ایتالیا، فرانکو باره سی بوده است.

پائولو مالدینی پس از درگذشت فرانکو باره سی از بزرگی و حمایت کاپیتان از خودش در نوجوانی، جوانی و بزرگسالی گفت.

سال ها پیش مصاحبه ای از پائولو مالدینی به نقل از گاتزلا دلو اسپورت در نشریه دنیای ورزش منتشر شد که این چپ پای خوش تیپ ایتالیایی پس از ناکامی فرانکو باره سی در تصاحب توپ طلای اروپا در سال 1989 و قرار گرفتن در رتبه دوم پس از مارکو فان باستن، گفته بود:« اگر فرانکو باره سی خوشگل و خوش قیافه تر بود توپ طلای اروپا را می برد!»

این اشاره طعنه آمیز چندان هم بیراه نبود چراکه فرانکو باره سی به گواه بسیاری بهترین مدافع میانی تاریخ فوتبال پس از فرانتس بکن بائر بوده است.

بد نیست یادآوری کنیم؛ جوزپه باره سی برادر فرانکو که 2 سال از او بزرگ تر بود یک آث میلانی متعصب بود که از آکادمی اینترمیلان (رقیب آث میلان) فوتبالش را آغاز کرد و به سطوح بالا رسید.

سرنوشت فرانکو (باره سی) برادر کوچک تر اما عجیب و متفاوت بود؛ فرانکو عاشق اینترمیلان بود اما به دلیل جثه کوچک اش در تست های این باشگاه مردود شد تا راهی تیم رقیب شود.

کوچولو (لقب فرانکو باره سی) خیلی زود جای خودش را در تیم میلان باز کرد و خاطر هوش دفاعی، جای‌گیری بی‌نقص و رهبری فوق‌العاده، یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال لقب گرفت.

با حضور آریگو ساکی و سپس فابیو کاپلو، باره سی به رهبر خط دفاعی یکی از قدرتمندترین تیم‌های تاریخ فوتبال تبدیل شد. در کنار مالدینی، کاستاکورتا و تاسوتی، خط دفاعی افسانه‌ای میلان را تشکیل داد. او سال‌ها بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست و نقش مهمی در قهرمانی‌های داخلی و اروپایی باشگاه داشت. بسیاری از مهاجمان بزرگ دنیا، بازی مقابل او را یکی از سخت‌ترین تجربه‌های دوران حرفه‌ای خود می‌دانستند.

باره سی با وجود قد نه‌چندان بلند (یک متر و 76 سانتی متر)، به لطف هوش تاکتیکی، جای‌گیری فوق‌العاده و زمان‌بندی دقیق در تکل‌ها، تقریباً همیشه مهاجمان را مهار می‌کرد. او استاد اجرای آفسایدگیری بود و از بهترین لیبروهای تاریخ فوتبال محسوب و همواره با فرانتس بکن بائر اسطوره فوتبال آلمان مقایسه می شد. توانایی رهبری، پاس‌های دقیق از خط دفاع و آرامش در شرایط سخت، او را به الگویی برای نسل‌های بعدی مدافعان تبدیل کرد.

فرانکو باره سی بین سال‌های 1982 تا 1994 بیش از 80 بار پیراهن تیم ملی ایتالیا را بر تن کرد. او در چهار جام جهانی حضور داشت و سال‌ها رهبر خط دفاعی آتزوری بود. باره سی به خاطر شخصیت آرام، قدرت رهبری و عملکرد کم‌اشتباه، یکی از قابل‌اعتمادترین بازیکنان تاریخ تیم ملی ایتالیا محسوب می‌شد که در مهم‌ترین مسابقات بازوبند کاپیتانی را بر بازو می‌بست.

باره سی تمام دوران حرفه‌ای خود را در میلان سپری کرد و افتخارات فراوانی به دست آورد. او 6 قهرمانی سری A، 3 قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا (لیگ قهرمانان اروپا)، 2 جام بین‌قاره‌ای، 3 سوپرجام اروپا و 4 سوپرجام ایتالیا را کسب کرد. این چهره فراموش نشدنی یکی از پرافتخارترین کاپیتان‌های تاریخ میلان است و در موفقیت‌های بزرگ این باشگاه نقش اساسی داشت.

فرانکو باره سی فقط یک مدافع بزرگ نبود؛ او به نماد وفاداری و رهبری در فوتبال نیز تبدیل شد. مردی که تمام 20 سال دوران حرفه‌ای خود را در میلان سپری کرد و پس از بازنشستگی، باشگاه پیراهن شماره 6 او را برای همیشه بایگانی کرد؛ افتخاری که نصیب کمتر بازیکنی می‌شود.

فرانکو باره سی نه تیپ و استایل پائولو مالدینی را داشت و نه به اندازه رود گولیت، فان باستن و فرانک ریکارد مثلث هلندی آث میلان برایش تبلیغ شد اما اسم او همیشه و تا ابد در صدرفهرست برترین مدافعان تاریخ فوتبال جهان قرار دارد و برای هواداران میلان، همیشه یک اسطوره جاودانه خواهد بود. روحش شاد و یادش گرامی باد...