محمود کدخدایی؛ در روسیه به دنیا می آمد، سایتی اف می شد!

به گزارش هفت ورزشی، اسم محمود کدخدایی که می آید خیلی ها به یاد ژاپن، یاکوزا یا سلطان وحشت می افتند که تیتر رسانه ها در دهه 70 شد اما او یک قهرمان و سردار بی مدال از نسل سوخته ورزش ایران بود.

نسلی که جلال شاهسون را در والیبال داشت (مردی که به آلمان کوچ کرد) و نسلی که ناصرمحمدخانی را به خود دید. نسلی قدر ندیده و بدشانس که جنگ و تحریم المپیک های 1980 مسکو و 1984 لس آنجلس را از آنها گرفت و استعداد ده ها قهرمان و ورزشکار را بلعید!

یکی از قهرمانان به یاد ماندنی نسل سوخته محمود کدخدایی بود که  تمامی کشتی دوستان و همدوره هایش، شجاعت و جسارت و تکنیک و سبک زیبای کشتی گرفتن او را به خاطر می‌آورند. مردی که به حق و به واقع شایسته مدال های جهانی و المپیک بود که اگر امروز کشتی می گرفت، چند مدال جهانی و حتی المپیک در خورجین افتخارات خود داشت. این شاگرد استاد حبیب فتاحی در باشگاه راه آهن به قدری زیبا و کشتی رو به جلو داشت که مسابقات او در جام معتبر تختی با تماشاگر انبوه و پخش مستقیم نشان داده می شد آن هم در زمانی که کشتی و به طور کل ورزش به خاطر شرایط آن دهه خیلی اولویت نداشت!

اف 14 کشتی ایران در دهه 60 (لقبی که روس ها به محمود کدخدایی داده بودند) در داخل رقبای قدرتمندی نیز داشت؛ مردانی چون الله مراد زرینی، حسن حمیدی،محمد ذوالفقاری، خسرو پیشرو و ...

محمود کدخدایی متولد 1343 جوادیه تهران است که خیلی سریع در کشتی نوجوانان پایتخت چهره شد و با طلای نوجوانان جهان در سال 1980 نامش را بر سر زبان ها انداخت. کشتی گرفتن او مصادف با روزهای انقلاب بود که با تعطیلی کشتی مصادف شد.

اما او دوباره از باشگاه فردوسی شروع کرد‌‌‌. محمود کدخدایی همان طور که اشاره رفت از بدشانس های کشتی ما هم بود؛غیبت های مکرر و اعزام نشدن ها به جهانی و المپیک او را از مدال های رنگارنگ دور کرد. در مسابقات جهانی 1983 کیف عضو تیم ملی بود که با آن اتفاقات پیش آمده کشتی فرنگی، تیم کشتی آزاد بدون مسابقه به ایران برگردانده شد. در ادامه حق کشی های آشکار به علاوه دشمنی با محمود به خاطر موهای بور و چهره اروپایی اش در ورزش آن روزگارهم مزیت بر علت شد تا این دلاور کشتی پایتخت از نظر روحی آسیب ببیند و آن اتفاقاتی بیفتد که نباید می افتاد. هرچند شایعات و حرف های نادرست بعضا در مورد کدخدایی گفته شد،اما این از ارزش های این کشتی گیر بسیار فنی،متفکر، تکنیکی، موقعیت شناس و شایسته کم نمی کند؛ عنوان دار جام دانکولف و یاشاردوغو و دارنده سه مدال طلا و نقره از جام‌ معتبر تختی که سهم او دو طلا و یک نقره بود. لازم به یادآوری است؛  کشتی های محمود کدخدایی در دهه 60 با هیجان زیادی در مقابل رقیبان برگزار می شد اما سهم او از کشتی "آه" و "افسوس" شد.

بدون اغراق دنیای کشتی مدال های رنگارنگ زیادی به این اف 14 کشتی و تکرار نشدنی کشتی ما در اوزان 68 و 74 کیلوگرم بدهکار است. قهرمانی که زود ترک دنیای قهرمانی کرد در حالی که کشتی ایران هم یکی از استعدادهای تکرارنشدنی خودش را از دست داد.

قهرمانی مظلوم که به گواه کارشناسان و کشتی دوستان قدیمی اگر در روسیه به دنیا می آمد شک نداشته باشید آرسن فادزایف یا بوایسار ساتی اف می شد!

آنچه نوشته شد قصه پر غصه قهرمان خوش تیپ و با استعدادی بود که به دلیل ناملایمت و کم لطفی های ورزش ایران و فضای آن روزهای کشور، زندگی اش به یک تراژدی بزرگ تبدیل شد.