مبینی: فکر نمی‌کردم با طلای آسیا چنین اتفاق تاریخی را در دوومیدانی رقم بزنم

به گزارش هفت ورزشی، ریحانه مبینی، قهرمان پرش طول زنان ایران و دارنده نخستین مدال طلای تاریخ دوومیدانی بانوان ایران در قهرمانی آسیا، در ارزیابی از سال ۱۴۰۴ گفت: مهم‌ترین موفقیت من در این سال کسب مدال طلای قهرمانی آسیا در کره جنوبی بود، اما متأسفانه به دلیل آسیب ورزشی ۶ ماهه نتوانستم در مسابقات جهانی و کشور‌های اسلامی شرکت کنم و به تمام اهدافی که برای امسال تعیین کرده بودم، نرسیدم. از این نظر سال ۱۴۰۴ برای من سال سختی بود.

وی در پاسخ به این پرسش که آیا پیش از شروع سال تصور چهره برتر شدن را داشت، اظهار کرد: با توجه به رکورد‌ها و رنکینگی که در آسیا داشتم انتظار کسب مدال می‌رفت، اما حقیقتاً فکر نمی‌کردم بتوانم چنین اتفاق تاریخی را رقم بزنم و جزء بهترین‌های ایران شوم. این اتفاق فراتر از انتظار من بود.

مبینی درباره شانس خود برای انتخاب به عنوان چهره برتر سال در نظرسنجی‌های پایان سال گفت: من حضور ضعیفی در فضای مجازی دارم و زیاد اهل اینستاگرام نیستم، پیجم تقریباً همیشه بسته بوده. فکر می‌کنم نسبت به بقیه ورزشکاران مردم شناخت کمتری از من داشته باشند و این موضوع شانس مرا برای انتخاب شدن کاهش می‌دهد. درصد مشخصی نمی‌توانم برای آن تعیین کنم.

مربی تیم ملی: قلعه نویی واقعا مرد است، شما خیلی چیزها را درباره او نمی دانید!

قهرمان دوومیدانی آسیا برنامه خود برای سال ۱۴۰۵ را بازی‌های آسیایی اعلام کرد و افزود: مسابقه بسیار مهمی پیش رو دارم. امیدوارم اول با یک رکورد عالی سهمیه ورودی را کسب کنم و بعد برای بهترین نتیجه، صددرصد توانم را بگذارم.

وی در مورد میزان شانس موفقیت در سال آینده با قاطعیت گفت: خداروشکر امسال بهترین رکورد‌ها و عملکرد را در تمرین‌هایم داشتم. با این شرایط، برای موفقیت در سال ۱۴۰۵ صد درصد شانس قائل هستم و ان شاءالله با لطف خدا سالی فوق‌العاده برای دوومیدانی ایران رقم خواهم زد.

مبینی در پایان درباره تأثیر جنگ و شرایط ناامن منطقه بر وضعیت خود تصریح کرد: در ابتدای شروع جنگ از نظر روحی و روانی خیلی به هم ریختم. بعضی شب‌ها با صدای جنگنده و موشک از خواب بیدار می‌شدم و صبح آن باید می‌رفتم تمرین، اما حتی یک جلسه تمرین را هم کنسل نکردیم. کم‌کم خودم را با این شرایط وفق دادم و روحیه جنگندگی‌ام را بیشتر کردم. به خودم قول دادم تحت هر شرایطی تا به هدفم نرسیدم از مسیر جدا نشوم.