ایلیاوی: باید عنایت آتشی را سمبل بسکتبال قرار دهیم

به گزارش هفت ورزشی، امیر ایلیاوی چهره شاخص و پیشکسوت بسکتبال ایران که دوستی دیرینه‌ای با زنده‌یاد عنایت‌الله آتشی داشت، در گفت و گویی در مورد خدمات عنایت آتشی برای بسکتبال ایران اظهار کرد:‌ من سال ۱۳۴۳ در مسابقات باشگاه‌های کشور با عنایت آتشی آشنا شدم. من از شمیرانات و او از جهرم به این مسابقات رفته بودیم. از آن موقع تا روزی هم که به رحمت خدا رفت دوستی ما ادامه داشت.  آتشی فرد کم نظیری در بسکتبال بود و به لحاظ شخصیتی کمتر کسی مثل او در بسکتبال داشته‌ایم. او بعد از انقلاب اولین فردی بود که به عنوان مدیر عامل باشگاه تاج انتخاب شد. سال‌ها عهده‌دار این مسئولیت بود و برای این تیم خیلی زحمت کشید. در ۸ یا ۹ باشگاه تیم‌داری کرد. ۱۰ سال مداوم سرمربی تیم ملی بود. دانش مربیگری داشت و کلاس‌های مربیگری برگزار می کرد. چند سال دبیر فدراسیون بود و زحمات زیادی در این رشته کشید.

آتشی تمام عمرش را صرف بسکتبال کرد

وی ادامه داد: آتشی کتاب‌های مختلفی هم در بسکتبال نوشته است و در پیشبرد مینی بسکتبال هم خیلی زحمت کشید و اکنون هم دو آقازاده او در رده نوجوانان این کار را دنبال می‌کنند. او تمام عمرش را صرف بسکتبال کرد. زمانی که بازیکن بودیم مسابقاتی در ارومیه برگزار می‌شد که من و عنایت هم حضور داشتیم و جزو ۱۰ نفر بلندترین‌ها هم بودیم. یک مربی خارجی هم به اسم “دان” داشتیم. یک تیم خارجی هم به ایران آمده بود که با تیم ملی بازی دوستانه داشته باشد که با تیم ما هم بازی کرد. ما مخصوصا مرحوم آتشی خیلی بازی خوبی جلوی این تیم داشتیم. سال ۶۲ هم که سال‌های آخر بازی من بود از عنایت خواهش کردم که به باشگاه پرسپولیس بیاید. بازیکنان شاخصی دیگری چون آقابیگ، بهمن فرزانه و … هم داشتیم که در هر سه سال در همه مسابقات قهرمان شدیم.

مربی تیم ملی: قلعه نویی واقعا مرد است، شما خیلی چیزها را درباره او نمی دانید!

باید عنایت آتشی را سمبل قرار دهیم

ایلیاوی در ادامه به ایسنا گفت:‌ به طور کلی عنایت آتشی سرمشق خیلی خوبی برای بسکتبال بود. در زمانی که خودم نایب رییس بودم او عضو هیات رییسه بود. در اکثر فدراسیون‌ها هم عضو هیات رییسه بود. برای بسکتبال بی نهایت زحمت کشید و چقدر خوب است که ما او را به عنوان سمبل قرار دهیم و از نوشته‌ها و کارهای او استفاده کنیم. نکته جالب این است که بسکتبال خیلی ورزش پرتنش و پر برخوردی است. بیشتر مربیان معمولا عصبانی می‌شوند اما عنایت آتشی در طول سال‌ها حضورش در بسکتبال و هدایت تیم‌های مختلف، از مینی بسکتبال تا تیم ملی یکبار هم عصبانی نشد و عصبانیت او را ندیدیم. حتی موقع تایم گرفتن هم عصبانی نمی‌شد. او در خارج از زمین هم بسیار انسان شاد و اهل بگو و بخند بود. روحش شاد باشد. دلم می‌خواهد امثال آتشی را در کشور بیشتر داشته باشیم.