10 سال پس از معجزه؛ لستر در آستانه سقوط!

به گزارش هفت ورزشی، فوتبال با تمام زیبایی‌هایش، گاهی بی‌رحم‌ترین چهره خود را دقیقاً در نمادین‌ترین لحظات به نمایش می‌گذارد. برای هواداران لسترسیتی، دوم می همیشه یادآور شکوهی بی‌پایان بود؛ روزی که در سال ۲۰۱۶، تساوی چلسی و تاتنهام در نبرد معروف استمفوردبریج، قهرمانی افسانه‌ای آن‌ها را قطعی کرد و جهان را در بهت فرو برد.

اما امروز، در دهمین سالگرد آن معجزه، روباه‌ها با واقعیتی تلخ و گزنده روبرو هستند: احتمال سقوط به لیگ یک (دسته سوم انگلیس) دقیقاً در همان روزی که جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر بردند.

فصل جاری برای لستر یک کابوس تمام‌عیار بوده است. آن‌ها که پس از سقوط از لیگ برتر، امیدوار بودند با بازگشتی سریع دوباره به سطح اول فوتبال جزیره برگردند، در لبه پرتگاهی قرار دارند که پیش از این تیم‌هایی مثل ساندرلند و وولوز آن را تجربه کرده بودند؛ سقوط آزاد و پیاپی از بالاترین سطح به دسته سوم.

مربی تیم ملی: قلعه نویی واقعا مرد است، شما خیلی چیزها را درباره او نمی دانید!

نتایج ضعیف از پاییز شروع شد و حتی تغییر روی نیمکت و آمدن مارتی سیفوئنتس نیز نتوانست جلوی این سقوط را بگیرد. پیروزی‌های مقطعی ابتدای حضور او روی نیمکت، جای خود را به بحرانی عمیق داد که در نهایت به اخراج سیفوئنتس در ژانویه منجر شد.

اما ضربه نهایی نه در زمین مسابقه، که در اتاق‌های اداری به لستر وارد شد. کسر ۶ امتیاز به دلیل تخلف در قوانین سود و پایداری مالی، شیرازه تیمی را که همین حالا هم با بحران اعتماد به نفس روبرو بود، به کل از هم پاشید. روباه‌ها در سال جاری میلادی تنها دو بار رنگ پیروزی را دیده‌اند و شکست خانگی مقابل سوانزی، آن‌ها را به رتبه بیست و سوم جدول چمپیونشیپ سنجاق کرده است.

آن‌ها ۴ امتیاز با منطقه عبور از خطر سقوط فاصله دارند و بازی هفته آینده مقابل پورتسموث، عملاً حکم مرگ و زندگی را برای آن‌ها خواهد داشت.

تقویم فوتبال انگلیس به شکلی دراماتیک و شاید کنایه‌آمیز، آخرین هفته فصل جاری را برای شنبه، دوم می تنظیم کرده است. دقیقاً همان تاریخی که ده سال پیش، جیمی واردی و رفقایش بزرگترین مهمانی تاریخ شهر لستر را برپا کرده بودند. شنبه دوم می می‌تواند به جای جشن، به روز سوگواری برای باشگاهی تبدیل شود که از اوج قله فوتبال، به قعر دره‌های لیگ یک سقوط می‌کند. چرخ فلک فوتبال به سرعت چرخیده و لسترسیتی امروز در نقطه‌ای ایستاده که می‌تواند همزمان یادآور بالاترین اوج و پایین‌ترین فرود تاریخ این باشگاه باشد.