روایت فیفا از زندگی بیرانوند؛ از چوپانی تا قفس توری تیم ملی

به گزارش هفت ورزشی، علیرضا بیرانوند دروازه‌بان تیم ملی فوتبال، گفت‌وگویی با تلویزیون فیفا در مورد سختی‌هایی که در طول زندگی خود متحمل شده است، داشته است.

او در مورد کودکی خود گفت: من در یک خانواده عشایری بزرگ شدم و ما در شهر زندگی نمی‌کردیم. ما از نظر مالی ثبات نداشتیم و در فقر زندگی می‌کردیم. تصمیمی که با خودم گرفتم این بود که تهران بروم و موفق شوم. من و دوستانم تصمیم گرفتیم به تهران برویم. به خانواده‌ام نگفتم که کجا می‌روم. قسمت سخت ماجرا این بود که جایی برای خوابیدن نداشتیم. حتی حالا که دارم آن را تعریف می‌کنم، بغض گلویم را می‌فشارد.

وی افزود: یک مربی به نام حسین فائز بود. او پرسید که آیا می‌خواهم در یک تمرین شرکت کنم؟ گفتم بله، می‌خواهم. او گفت حالا که این همه راه آمده‌ای، بیا برویم تمرین کنیم. ما با آن تیم قرارداد امضا کردیم. یکی از آن بچه‌ها پدرش صاحب یک کارخانه تولید لباس بود. او موافقت کرد که به ما در آن کارخانه کار بدهد. بنابراین ما آنجا کار می‌کردیم، می‌خوابیدیم و کمی پول توجیبی در می‌آوردیم. ما به نحوی گلیم خود را از آب بیرون کشیدیم. اما حتی بعد از اینکه با نفت تهران قرارداد بستم و به سطح بالاتری رفتم، همچنان جایی برای خواب نداشتم.

برد حداقلی مکزیک با هدیه بزرگ کره ای ها!

او تصریح کرد: من به عنوان رفتگر شروع کردم و حالا به آن افتخار می‌کنم، چون می‌دانم کسانی که این کار را انجام می‌دهند، افراد بسیار وفادار و فوق‌العاده‌ای هستند و واقعاً به مردم خدمت می‌کنند. اما من این کار را بسیار سخت یافتم و واقعاً دوران سختی را می‌گذراندم. چیزی در آن مقطع از دوران فوتبالی من اتفاق افتاد که باور دارم همه‌اش کار خدا بود. من واقعاً تلاش زیادی می‌کردم و به دنبال فرصتی بودم تا خودی نشان دهم. بخش سخت زندگی من تا همین نقطه بود.

وی ادامه داد: بعد از مدتی، بازیکنان بزرگ تیم دائماً مرا تشویق می‌کردند و تحت تأثیر قرار گرفته بودند. وقتی اولین بار به تیم ملی ایران دعوت شدم، برای نفت تهران بازی می‌کردم. این اولین دعوت من به تیم ملی بود. من هرگز آن سختی‌هایی که متحمل شدم را فراموش نمی‌کنم و به آنها افتخار می‌کنم. من همیشه مشتاق پیشرفت بودم و مسیری که در فوتبال طی کردم، از نظر خودم الگویی برای خودم است.