میعاد در لجن؛ هم میثاقی باخت و هم عادل فردوسی پور!

به گزارش هفت ورزشی، در این فوتبال جا برای همه به اندازه کافی هست اما چرا همه به جان هم افتاده اند؟

چقدر نصرت رحمانی زیبا می گوید:

کُنام شیر لجن‌زار نیست، نیست!

برد حداقلی مکزیک با هدیه بزرگ کره ای ها!

خط است و خال

گذرگاه کرم‌ها

اینجا نه کشتگاه عشق و غرور است

میعادگاه زشتی و پستی‌ست.

از هم گریختیم

بر خط سرنوشت

خونابه ریختیم.

ما هر دو باختیم

ما هر دو باختیم.

امروز یک دو قطبی عجیبی در جامعه به راه افتاده است؛ محمدحسین میثاقی یا عادل فردوسی پور؟

حق با کدامیک است؟ یکسری به میثاقی می تازند که چرا حق شاگردی را در قبال استاد خود به جای نمی آورد و گروهی هم دومی را نشانه رفته اند که پس از مدت ها سکوت چرا دوباره پای سفره چرب جام جهانی و فوتبال نشسته است؟

محمدحسین میثاقی مجری توانمندی است و شکی هم در آن نیست. چه بسا امروز با تجربه ای بیشتر حتی بهتر از عادل باتجربه تر اجرا ( تأکید می کنیم اجرا) می کند. اینکه عادل دست میثاقی را گرفته را هم قبول نداریم چون به هر حال دست هر مجری و گزارشگر با استعدادی را یکی گرفته و دست خود عادل فردوسی پور را هم زمانی خدابیامرز بهرام شفیع یا همین جواد (خیابانی) خودمان گرفته اند؛ دست آدم بی استعداد را که کسی نمی گیرد!

اما دعوا بر سر چیست؟ سفره فوتبال؟

مگر کسی جای دیگری را تنگ کرده است؟ شاید از بخت بد میثاقی بود که در مقطع خوبی جانشین عادل نشد و اگر یکی دو سال بعد چنین اتفاقی می افتاد ما امروز شاهد این دو قطبی نبودیم.

شاید هم خود عادل فردوسی پور اگر به عنوان استاد میثاقی یا کاشف میثاقی آن زمان ورود می کرد یا به حمایت از شاگرد خودش می پرداخت امروز به یاد “میعاد در لجن” شعر نصرت رحمانی نمی افتادیم.

امروز اما شاهد درگیری با سخیف ترین ادبیات میان دو چهره مطرح رسانه ای -ورزشی هستیم که پیش تر آن را تجربه نکرده بودیم.

اگر جهانگیر کوثری ها، مجید وارث ها، بهرام شفیع ها مشکلی هم با عطا بهمنش ها و نسل قبل از خود داشتند بروز نمی دادند، رسانه ای نمی کردند و دعوا و درگیری را جار نمی زدند.

نسل قبل تر هم اگر حرفی داشت و نسل جدید را قبول نداشت در محافل خصوصی بیان می کرد و در رسانه و دید عموم فریاد نمی کشید!

مخلص کلام در این دعوا و جنجال بر سر هیچ و پوچ هم محمدحسین میثاقی بازنده است و هم عادل فردوسی پور… از ما گفتن بود!