فیفا در دام صندلی‌های خالی؛ واقعیتی که تلویزیون پنهان نکرد!

به گزارش هفت ورزشی، در حالی که فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) از ثبت رکوردهای تاریخی در فروش بلیت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ سخن می‌گوید، تصاویر پخش تلویزیونی مسابقات روایت متفاوتی را به نمایش می‌گذارند؛ ورزشگاه‌هایی که در بسیاری از مسابقات با صندلی‌های خالی قابل توجهی مواجه هستند و این مسئله پرسش‌هایی جدی درباره صحت آمارهای اعلامی ایجاد کرده است.

یکی از نمونه‌های بحث‌برانگیز، دیدار تیم‌های کره جنوبی و جمهوری چک در شهر گوادالاخارای مکزیک بود. فیفا اعلام کرد ۴۴ هزار و ۹۸۵ نفر این مسابقه را از نزدیک تماشا کرده‌اند؛ رقمی که تنها حدود ۷۰۰ نفر کمتر از ظرفیت رسمی ورزشگاه است. با این حال، تصاویر تلویزیونی بخش‌های وسیعی از سکوها، به‌ویژه در مناطق مقابل دوربین اصلی، را خالی نشان می‌داد.

نقش حامیان مالی در صندلی‌های خالی

بر اساس گزارشی از رسانه ورزشی The Athletic، بخش قابل توجهی از صندلی‌های نزدیک زمین مسابقه از ابتدا در اختیار حامیان مالی و شرکای تجاری فیفا قرار می‌گیرد. این بلیت‌ها اغلب توسط شرکت‌ها خریداری و میان مدیران، مشتریان یا مهمانان ویژه توزیع می‌شوند.

برد حداقلی مکزیک با هدیه بزرگ کره ای ها!

با وجود آنکه هزینه این بلیت‌ها پرداخت شده و در سامانه فروش به عنوان «فروخته‌شده» ثبت می‌شوند، بسیاری از دارندگان آن‌ها در مسابقات حاضر نمی‌شوند. در نتیجه، از نگاه فیفا این صندلی‌ها بخشی از آمار رسمی تماشاگران محسوب می‌شوند، اما در واقعیت خالی باقی می‌مانند و تضاد میان آمار و تصاویر را تشدید می‌کنند.

ورزشگاه‌های فوتبال آمریکایی و چالش ظرفیت واقعی

بخش دیگری از این مسئله به ساختار ورزشگاه‌های میزبان، به‌ویژه در ایالات متحده، بازمی‌گردد. بسیاری از ورزشگاه‌های جام جهانی ۲۰۲۶ در اصل برای مسابقات فوتبال آمریکایی طراحی شده‌اند و برای انطباق با استانداردهای فیفا نیاز به تغییرات گسترده داشته‌اند.

گسترش ابعاد زمین فوتبال، حذف برخی ردیف‌های جلویی، اختصاص فضا به رسانه‌ها و نصب تجهیزات تبلیغاتی باعث شده ظرفیت واقعی این ورزشگاه‌ها نسبت به ظرفیت سنتی آن‌ها کاهش یابد. به همین دلیل، محاسبه دقیق تعداد صندلی‌های قابل استفاده در هر مسابقه پیچیده‌تر از گذشته شده است.

انتقادها به ایجاد «توهم کمبود» در بازار بلیت

فیفا همچنان تأکید می‌کند که تقاضا برای جام جهانی بی‌سابقه بوده و صدها میلیون درخواست برای خرید بلیت ثبت شده است. با این حال، برخی منتقدان معتقدند سیاست‌های فروش بلیت این نهاد به شکل‌گیری نوعی «توهم کمبود» منجر شده است.

به گفته منتقدان، بخشی از بلیت‌ها عمداً در مراحل اولیه عرضه نمی‌شوند تا در دوره‌های بعدی با قیمت‌های بالاتر به بازار بازگردند. این روند زمینه را برای فعالیت گسترده دلالان فراهم می‌کند؛ افرادی که با تصور افزایش قیمت، بلیت‌ها را خریداری می‌کنند اما در نهایت موفق به فروش آن‌ها به هواداران واقعی نمی‌شوند.

در برخی مسابقات کم‌مخاطب، هزاران بلیت در بازارهای فروش مجدد عرضه شده‌اند. گزارش‌ها نشان می‌دهد تنها چند روز پیش از دیدار آمریکا و پاراگوئه، بیش از ۱۰ هزار بلیت این مسابقه در سامانه‌های فروش مجدد در دسترس قرار داشت.

استفاده از روان‌شناسی «ترس از دست دادن» (FOMO)

کارشناسان بازاریابی ورزشی معتقدند فیفا در فرآیند فروش بلیت از سازوکارهای روان‌شناختی مرتبط با «ترس از دست دادن فرصت» یا FOMO بهره می‌برد.

در سیستم فروش آنلاین، هواداران با صف‌های طولانی و پیام‌هایی مواجه می‌شوند که از حضور صدها هزار متقاضی دیگر خبر می‌دهد. چنین فضایی این تصور را ایجاد می‌کند که بلیت‌ها به سرعت در حال اتمام هستند و کاربران را به خرید فوری ترغیب می‌کند؛ حتی اگر هنوز برنامه مشخصی برای سفر یا حضور در ورزشگاه نداشته باشند.

منتقدان می‌گویند نتیجه این سیاست آن است که بسیاری از بلیت‌ها به دست خریدارانی می‌رسد که در نهایت در مسابقه حاضر نمی‌شوند. در نتیجه، آمار فروش بالا باقی می‌ماند اما تصاویر تلویزیونی از سکوهای نیمه‌خالی حکایت می‌کند.

شکاف میان آمار رسمی و واقعیت میدانی

در حالی که فیفا فروش بلیت را معیار اصلی موفقیت رویداد می‌داند، برخی تحلیلگران معتقدند معیار واقعی، تعداد تماشاگران حاضر در ورزشگاه است. به باور آن‌ها، ثبت بلیت‌های فروخته‌شده به عنوان «حضور» می‌تواند تصویری اغراق‌آمیز از استقبال عمومی ایجاد کند.

به این ترتیب، جام جهانی ۲۰۲۶ در کنار رکوردهای اقتصادی و تجاری خود، با پرسشی مهم نیز روبه‌رو شده است؛ آیا آمارهای رسمی فیفا واقعاً میزان استقبال هواداران را نشان می‌دهد یا آنچه در قاب تلویزیون دیده می‌شود، واقعیت دقیق‌تری از وضعیت سکوها ارائه می‌کند؟