در ستایش آندریاس برمه؛ مردی که جام جهانی را به آلمان هدیه داد

به گزارش هفت ورزشی، آندریاس برمه فقط زننده پنالتی فینال جام جهانی ۱۹۹۰ نبود؛ او تجسم یک دفاع مدرن پیش از عصر دفاع‌های مدرن بود. در فینال جام جهانی ۱۹۹۰ مقابل آرژانتین، در شرایطی که فشار روانی به اوج رسیده بود، برمه با خونسردی کامل پنالتی دقیقه ۸۵ را تبدیل به گل کرد و سومین قهرمانی جهان را برای آلمان غربی رقم زد. اما تقلیل دادن میراث او به همان ضربه، بی‌انصافی فوتبالی است.

برمه در سیستم ۵-۳-۲ فرانتس بکن‌باوئر یک فول‌بک/وینگ‌بک کامل بود؛ بازیکنی که هم در فاز دفاعی نظم داشت و هم در فاز حمله عرض بازی را تأمین می‌کرد. توانایی بازی با هر دو پا باعث می‌شد در ضربات ایستگاهی غیرقابل پیش‌بینی باشد؛ ویژگی‌ای که برای یک مدافع در آن دوره کمیاب بود. او نه صرفاً یک مدافع کناری، بلکه بخشی از موتور تهاجمی تیم بود.

نکته مهم‌تر این است: گل برمه فقط یک قهرمانی نبود؛ آن جام جهانی در بستر سیاسی اتحاد دوباره آلمان رخ داد. قهرمانی ۱۹۹۰ تبدیل به نماد یک دوره تاریخی شد و ضربه برمه به‌نوعی «لحظه تثبیت» یک نسل بود. فوتبال گاهی به سیاست گره می‌خورد، و آن شب در رم دقیقاً یکی از همان لحظات بود.

برمه بعدها در اینتر و بایرن هم موفق بود، اما میراث او در تیم ملی تعریف شد؛ بازیکنی که در لحظه‌ای که تاریخ مکث کرد، اشتباه نکرد. در فوتبال، بزرگ‌ترین هدیه همیشه استعداد نیست؛ شجاعت در لحظه تصمیم است.