ناصرحجازی: علی دایی دانشگاهی بود و دوستش داشتم/ 2 نفر را در زندگی ام هرگز نمی بخشم

به گزارش هفت ورزشی، ناصر حجازی یکی از فوتبالیست های رُک و بی تعارف فوتبال ماست که مصاحبه با آن مرحوم بسیار لذت بخش بود.

نگارنده به عنوان یک خبرنگار قدیمی این لذت را از هم نشینی با اسطوره باشگاه استقلال به کرات تجربه کرده ام؛ مردی که حرفش را می زد و با احدی هم رودربایستی نداشت.

سال های سال گفت و گوهایی با زنده نام ناصر حجازی انجام دادم که در رسانه های نوشتاری و دیداری منتشر شده است اما آنچه در زیر می آید کمتر نوشته و خوانده شده یا اصلا منتشر نشده است.

خلاصه بازی آرسنال 2 – 3 منچستریونایتد

ناگفته های زنده یاد ناصر حجازی را می توانید در زیر بخوانید؛

علی دایی دانشگاهی بود که به من معرفی شد

علی دایی در تاکسیرانی خوش درخشید و به عنوان یک گلزن خودش را معرفی کرد. آن زمان من سرمربی تیم بانک تجارت بودم که او به من معرفی شد.

در هنگام معرفی علی دایی متوجه شدم در دانشگاه صنعتی شریف مشغول تحصیل و دانشجوست و یکی از دلایل جذب او همین بود.

معمولا قشر فوتبالیست اهل درس و تحصیل نیست و فرصتی هم برای رفتن به دانشگاه ندارد اما خود من قبل از انقلاب مترجمی زبان انگلیسی می خواندم و با همسرم هم دانشگاهی بودم. به همین خاطر فوری جواب مثبت دادم که علی دایی به بانک تجارت بیاید و آینده نشان داد چه انتخاب درستی بوده است. علی دایی با درخشش در بانک تجارت آقای گل تهران شد و توانست به تیم ملی دعوت شود و …

علی دایی را همیشه دوست داشتم و احترام خاصی برای او قائل هستم چون هم تحصیلکرده و دانشجو در بهترین دانشگاه تهران و ایران بود و هم یک انسان درست و شریف است.

برند خارجی نه! فقط لباس ایرانی می پوشم

خیلی ها تصور می کنند من از برندهای خارجی استفاده می کنم و لباس هایی که می پوشم مارک است غافل از آن که این طور نیست.

من اغلب لباس هایم را از شرکت های ایرانی تهیه می کنم اما می دانم چه رنگ هایی را با هم بپوشم که ست شود و همین موضوع باعث می شود بقیه تصور کنند از خارج کشور برای من لباس و کفش و … می فرستند. البته قبل از انقلاب یک پیراهن زرد رنگ دروازه بانی، از انگلیس برای من فرستادند که بارها آن را پوشیدم ولی اینکه بخواهم لباس خارجی سفارش بدهم یا دنبالش باشم اصلا این طور نیست. به جوان ها هم توصیه می کنم که بیشتر از آن که دنبال برند و مارک باشند، به کیفیت و رنگ آن توجه کنند و پول خود را بیهوده دور نریزند!

می خواهید گلر خوبی شوید، پینگ پنگ بازی کنید!

من قبل از آن که دروازه بان فوتبال شوم در رشته بسکتبال فعال بودم. در دبیرستان همیشه بسکتبال بازی می کردم و خیلی هم به این بازی علاقه داشتم اما به خاطر یک اتفاق فوتبالیست و دروازه بان شدم.

بازی بسکتبال خیلی به من کمک کرد که پرش های بلندی داشته باشم و بتوانم راحت تر روی هوا، توپ های سرگردان را جمع کنم. زمانی که بازی می کردم همه می گفتند “ناصر جاگیری خوبی دارد و با بازیخوانی می تواند توپ های هوایی محوطه هجده قدم را مهار کند.” این مهارت بیشتر به خاطر سابقه بازی در رشته بسکتبال به دست آمده بود. من پینگ پنگ هم بازی می کردم و این رشته کمک می کرد واکنش های خیلی خوبی روی شوت ها و ضرباتی داشته باشم که سمت من می آمد. شاید همه جا نتوان بسکتبال بازی کرد اما به دروازه بان های جوان توصیه می کنم اگر می خواهید گلر خوبی شوید حتما پینگ پنگ بازی کنید!

الگوی من گوردون بنکس انگلیسی بود

عاشق سبک دروازه بانی گوردون بنکس دروازه اسبق تیم ملی انگلیس و قهرمان جام جهانی 1966 بودم. در دورانی که گلرها با شیرجه های نمایشی سعی می کردند توجه تماشاگران را به خود جلب کنند، بنکس از شیرجه های الکی پرهیز می کرد اما واکنش هایی نشان می داد که همه را انگشت به دهان می کرد. آن ضربه سری که پله مهاجم افسانه ای تیم ملی برزیل در مسابقات جام جهانی 1970 به سمت دروازه انگلیس زد و گوردون بنکس به شکلی استثنایی آن را دفع کرد هنوز هم به عنوان بهترین واکنش یک دروازه بان در تاریخ فوتبال شناخته می شود. خود من هم آن صحنه و واکنش گوردون بنکس را خیلی دوست دارم. حیف که به خاطر تصادف یکی از چشم های گوردون بنکس نابینا شد و…

صدای داریوش را دوست دارم و بازی وثوقی

زمانی که فوتبال بازی می کردم خیلی اهل هم نشینی با ستاره های موسیقی و سینما نبودم و ترجیح می دادم اوقات فراغت را کنار همسر و خانواده باشم. با این وجود صدای داریوش اقبالی و بازی بهروز وثوقی را خیلی دوست داشتم و سعی می کردم ترانه های جدید داریوش و فیلم های بهروز را تماشا کنم. چند باری هم پیش آمد که برای عکس روی جلد نشریات همدیگر را دیدیم و خاطرات خوبی هم از این دو دارم.

تیم ملی؟ نه! دختر 14 ساله را به من نمی دهند

چرا هرگز سرمربیگری تیم ملی پیشنهاد نشد؟ خودم نخواستم؟ نه! بگذارید یک مثالی برای شما بزنم. شاید من 60 ساله بخواهم با یک دختر 14 ساله ازدواج کنم اما طبیعی است که به من ندهند! ( با خنده گفت که نازی همسرش می گوید به تو یکی می دهند!) من از خدایم بود سرمربی تیم ملی شوم و پیش خودم هم احساس می کردم توانایی چنین مسوولیتی را دارم و حداقل یک بار باید این پیشنهاد به ناصر حجازی می شد اما چنین نشد. دلیل آن مشخص است که چرا به خیلی ها این سمت پیشنهاد شد و به من نشد چون هرگز حاضر نشدم جلوی کسی برای پست و مقام سر خم کنم.

دامادم چوب ناصرحجازی را خورد!

سعید (رمضانی) دامادم بسیار پسر خوب و با اخلاقی است که از آن گذشته یک هافبک فنی و تکنیکی به شمار می رود. سعید می توانست خیلی زودتر به تیم ملی دعوت شود چون لیاقتش را دارد اما چوب اسم من را می خورد. سعید اگر داماد ناصرحجازی نبود حتما به تیم ملی دعوت می شد و حتی یک بار هم اسم او در آخرین لحظه خط خورد چون اسم ناصرحجازی وسط می آمد! سعید رمضانی که خیلی فوتبالیست باشرفی است و هرگاه با پیراهن تیم های دیگر روبروی من و استقلال بازی می کند بهترین عملکرد خود را به جای می گذارد، ستاره زمین می شود و گل هم می زند.

آقای X همیشه در استقلال زیرآب من را می زند!

من در دهه 60 دلم به حال آقای X سوخت و وقتی دیدم روی سکوهای امجدیه نشسته و با حسرت به بازی استقلال نگاه می کند سر تمرین آوردم اما او از هر فرصتی برای زیرآب زنی استفاده می کند.

این آقا یک شگرد ویژه ای دارد و زودتر از همه از اسامی هیأت مدیره و مدیرعامل بعدی باشگاه خبردار می شود و قبل از انتخاب نزد آنها می رود. تا اینجا مشکلی ندارم اما همیشه هم پشت سر من نزد هیأت مدیره و مدیرعامل بعدی استقلال حرف می زند. البته با ناصرحجازی پدرکشتگی ندارد بلکه به من به چشم رقیب نگاه می کند و نمی خواهد نزدیک استقلال شوم.

نکته؛ طرفی که زنده یاد ناصرحجازی از او حرف می زند دارفانی را وداع گفته و بر همین اساس ما اسمی از آن مرحوم نیاوردیم.

دو نفر را در زندگی ام هرگز نخواهم بخشید

سعی کردم در زندگی ام آدم کینه ای نباشم اما دو نفر را هرگز نخواهم بخشید. این دو که دوست ندارم حتی اسم آنها را بیاورم به ناصرحجازی و استقلال خیانت کردند و به همین خاطر بخواهم هم نمی توان از این دو بگذرم!