داوری که سرطان را قضاوت کرد و برد

به گزارش هفت ورزشی، آتنا لشنی، داور بین‌المللی فوتبال زنان، در گفت‌وگو با ما و به بهانه تولد ۳۳ سالگی‌اش، از مسیر ورود به داوری، تجربه مبارزه با سرطان و آرزوهای آینده‌اش در فوتبال گفت.

از فوتبال تا داوری؛ شروع یک مسیر متفاوت
آتنا لشنی ۳۳ ساله و اهل درود لرستان است. فوتبال از نوجوانی در زندگی‌اش جریان داشت:
«از ۱۳ سالگی فوتبال بازی می‌کردم و دروازه‌بان بودم، اما آسیب‌ها باعث شد به سمت داوری بیایم؛ مسیری که فکر می‌کردم آسیب کمتری دارد. از ۱۹ سالگی وارد لیگ برتر شدم. ابتدا داور وسط بودم اما بعد از چند آسیب مجبور شدم کمک‌داور شوم.»
او از روزهایی می‌گوید که داوری زنان تازه در حال شکل‌گیری بود:
«آن زمان کل داوران زن ایران شاید ۲۳، ۲۴ نفر بودند، اما امروز این عدد به ۱۰۰ تا ۱۲۰ نفر رسیده. من هم در کلاس‌ها شرکت کردم و هرچه جلوتر رفتم، بیشتر به قضاوت علاقه‌مند شدم. داوری واقعاً شیرین است.»
اولین سوت رسمی؛ استرسِ دوست‌داشتنی
«اولین قضاوت رسمی‌ام در لیگ ایران و در دیداری به میزبانی دلوار کشتی جنوب بوشهر بود. استرس زیادی داشتم، اما حس فوق‌العاده‌ای بود. می‌گویند داور خدای زمین است و وقتی قضاوت خوبی داشته باشی، این حس چند برابر می‌شود.»
سخت‌ترین بازی زندگی؛ نبرد با سرطان
اما سخت‌ترین چالش زندگی لشنی نه در زمین فوتبال، بلکه در بیمارستان رقم خورد:
«اولین آسیب جدی‌ام در تست‌های داوری بود. زمین خوردم و دیگر نتوانستم بلند شوم. من را با ویلچر بردند. فکر می‌کردم رباط یا مینیسک باشد، اما دکتر گفت یک تومور سرطانی دارم.»
او با صداقتی تلخ ادامه می‌دهد:
«خوش‌خیم بود، جراحی شدم، تومور خارج شد و پروتز گذاشتند. وقتی عضوی از بدن آسیب می‌بیند، حتی بعد از درمان هم ضعف و درد باقی می‌ماند؛ مخصوصاً در فشار تمرین، سرما و گرما. اما این اتفاق من را قوی‌تر کرد و مصمم‌تر شدم.»
دوری یک‌ساله از ورزش، آسیب‌های بعدی را هم به همراه داشت:
«به‌خاطر ضعف پا، رباط و مینیسکم هم پاره شد و چند جراحی دیگر داشتم. اما امروز بیماری کاملاً برطرف شده و برگشتم.»

داوری در ایران؛ سخت‌تر از آسیا
لشنی درباره تفاوت قضاوت در ایران و سطح بین‌المللی می‌گوید:
«در ایران داوری سخت است؛ حواشی و اعتراض‌ها زیاد است. در مسابقات آسیایی و بین‌المللی حتی اگر داور اشتباه کوچکی هم داشته باشد، این حجم فشار را نمی‌بینیم. متأسفانه بعضی مربیان ضعف فنی یا نتایج بدشان را گردن داور می‌اندازند و این کار ما را سخت‌تر می‌کند.»
بین‌المللی شدن و رؤیای بزرگ‌تر
او سال ۲۰۲۲ وارد لیست بین‌المللی شد:
«از آن زمان تقریباً در اکثر تورنمنت‌های AFC حضور داشتم. هر داوری اول رویای بین‌المللی شدن دارد و بعد، رؤیای جام جهانی. من هم این آرزو را دارم و برایش می‌جنگم.»
پیام به دختران علاقه‌مند به داوری
«داوری مسیر سختی است و تلاش زیادی می‌خواهد، اما هیچ تلاشی بی‌نتیجه نمی‌ماند. اگر برای هدفت بجنگی، حتماً به آن می‌رسی.»
چالش‌های فوتبال زنان و یک سؤال همیشگی
لشنی بزرگ‌ترین مشکل فوتبال زنان را کمبود تجربه می‌داند:
«نیاز داریم به‌روزتر شویم. با ورود برخی مربیان آقا شرایط بهتر شده و امیدوارم این روند ادامه داشته باشد.»
و در پایان، به سخت‌ترین سؤال می‌رسد؛ دستمزد:
«واقعاً گفتنش سخت است. دستمزد داوری پایین است؛ چه در فوتبال زنان و چه مردان. داور برای تیم‌های میلیاردی قضاوت می‌کند اما مبلغ کمی می‌گیرد. امیدوارم فکری اساسی برای این موضوع شود.»

دبل مغانلو مقابل الوصل روی ارسال قدوس