برزیل و رنج ۲۴ ساله انتظار برای قهرمانی جام جهانی

به گزارش هفت ورزشی، یک دوره طولانی ناکامی که با بحران هویتی بر شدت آن افزوده شده، از ۲۴ سال پیش بر فوتبال برزیل سایه انداخته است. پیش‌تر نیز برزیل چنین فاصله‌ای را بین دو قهرمانی تجربه کرده بود، اما این بار شرایط عمیق‌تر و وجودی‌تر به نظر می‌رسد.

جام جهانی همیشه غیرقابل پیش‌بینی است و این همان چیزی است که جذابیت آن را می‌سازد. با این حال، پیش از آغاز جام جهانی ۲۰۲۶، برخی نکات درباره برزیل قابل پیش‌بینی است. تیم ملی برزیل تحت هدایت کارلو آنچلوتی یا ششمین ستاره مورد انتظار خود را کسب خواهد کرد یا رکورد طولانی‌ترین انتظار برای قهرمانی را در تاریخ خود ثبت خواهد کرد.

از آخرین قهرمانی برزیل در سال ۲۰۰۲، ۲۴ سال گذشته است؛ دقیقاً همان مدتی که بین عنوان قهرمانی ۱۹۷۰ با حضور پله، ژایرزیو، گرِسون، ریولینو و دوستان تا موفقیت ۱۹۹۴ طول کشید. پنج تورنمنت پیاپی بدون قهرمانی، طولانی‌ترین دوره انتظار برزیل پس از میزبانی جام جهانی ۱۹۵۰ است.

دبل مغانلو مقابل الوصل روی ارسال قدوس

دوران طلایی و هویت برزیل
از نخستین قهرمانی در ۱۹۵۸، برزیل به نمادی از فوتبال زیبا تبدیل شد؛ پاس‌ها، دریبل‌ها، گل‌ها و مهارت‌های هنری، پیراهن زرد را به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای ورزشی جهان بدل کرد. قهرمانی‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۰، جایگاه برزیل به عنوان پادشاه فوتبال و پله به عنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ را تثبیت کرد.

تفاوت دوره‌های ناکامی ۲۴ ساله
اما دوره ناکامی کنونی بسیار پیچیده‌تر است. پس از آخرین قهرمانی، تصویر و اعتماد به نفس فوتبال برزیل به شدت آسیب دیده است. ناکامی‌های متوالی در ۱۹۷۴، ۱۹۷۸، ۱۹۸۲ و شکست در مقابل فرانسه در ۱۹۸۶ و از دست دادن شانس قهرمانی در ۱۹۹۰، فشار روحی ایجاد کرد، اما در نهایت با قهرمانی ۱۹۹۴ ترمیم شد.

با این حال، پس از سال ۱۹۹۵ و اجرای حکم بوسمن، استعدادهای برزیلی بیش‌تر به اروپا مهاجرت کردند و دیگر کمتر در لیگ داخلی حضور داشتند؛ این واقعیت بر هویت و قدرت تیم تأثیر گذاشت.

فاجعه ۲۰۰۶ و پایان لبخند برزیل
در جام جهانی ۲۰۰۶، بیش از ۸۰ درصد بازیکنان برزیلی در اروپا بازی می‌کردند. تیم پرستاره با رونالدینیو، رونالدو و کاکا وارد مسابقات شد، اما در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل فرانسه شکست خورد. رفتار غیرمنضبط و جشن‌های تیمی در اردوهای تمرینی، نماد فروپاشی فوتبال شاد و خلاق برزیل شد. پس از آن، مربیانی مانند دونگا، مانو منتقدانه عمل کردند اما جذابیت و جادوی برزیل کاهش یافت.

نسل جدید و بحران هویتی
با کناره‌گیری ستاره‌ها و عدم حضور الگوهای مناسب، نسل بعدی مثل نیمار مجبور شد بار سنگین موفقیت را به تنهایی به دوش بکشد. شکست ۱-۷ مقابل آلمان در نیمه‌نهایی ۲۰۱۴، بزرگترین تحقیر تاریخ برزیل بود و بحران هویت تیم را آشکار کرد. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۲، تیم به «نیمار و ۱۰ نفر دیگر» تبدیل شد: بازیکنان با استعداد اما بدون رهبری و هویت مشخص.

هر ناکامی جام جهانی بر بحران هویتی برزیل می‌افزاید: آیا تیم باید آزادی ۲۰۰۶ را دنبال کند یا انضباط ۲۰۱۰؟ آیا برزیل بدون نیمار می‌تواند قهرمان شود؟ ستارگان درجه یک جدیدی برای ادامه مسیر وجود دارند؟ آیا مربی خارجی تنها راه بازگشت به افتخار است؟

هویت و جادوی فوتبال

دوره ۲۴ ساله اخیر، برخلاف دوره مشابه پیشین، نه به‌واسطه غرور بلکه به دلیل از دست رفتن هویت و جادوی فوتبال برزیل به وجود آمده است. برزیل هنوز پرافتخارترین تیم تاریخ جام جهانی است، اما کمتر به عنوان مدعی واقعی دیده می‌شود. انتظار برای قهرمانی بعدی، برزیل را به شدت تحت فشار قرار داده و آینده ۲۰۲۶ مشخص خواهد کرد که آیا این دوران طولانی به پایان می‌رسد یا نه.