لیونل مسی در پایان تور هند: تمام این عشق را با خود می‌برم

به گزارش هفت ورزشی، تور G.O.A.T. هند با حضور لیونل مسی که با آغاز پرهرج و مرج در کلکته شروع شده بود، با شکوهی وصف‌ناشدنی در دهلی نو به پایان رسید، جایی که اسطوره فوتبال وعده داد پس از خلق خاطراتی فراموش‌نشدنی برای هوادارانش در تنها ۳۰ دقیقه حضور، دوباره بازخواهد گشت.

برای تغییر، این بار فوتبال در ورزشگاه کریکت آرون جایتلی (پیش‌تر ورزشگاه فیروز شاه کوتلا) محور توجه بود، جایی که هواداران وفادار با شوق فراوان جمع شده بودند تا لحظه‌ای حضور مردی را ببینند که کارهایش در زمین اغلب فراتر از تصور انسان است. هیجان مسی زمانی به اوج رسید که او پشت میکروفن رفت تا به جمعیت عظیم حاضر، از جمله رِکا گوپتا، وزیر ارشد دهلی نو، جی شاه، رئیس ICC، و بایچانگ بوتیا، کاپیتان سابق فوتبال هند، سخن بگوید.

مسی به جمعیت گفت: «می‌خواهم از همه بابت عشق و محبت در این روزها در هند تشکر کنم. واقعاً تجربه‌ای زیبا بود که توانستیم آن را با شما به اشتراک بگذاریم.»

فوری؛ رد پای دو ایرانی در احضار سرمربی تیم ملی به کمیته اخلاق AFC / وحید شمسایی هم احضار می شود؟

او به زبان اسپانیایی صحبت کرد، زبانی که بیشتر افراد شهر با آن آشنا نیستند، اما همچنان حس اشتیاق و انتظار را در بین هواداران ایجاد کرد. مسی افزود: «اگرچه کوتاه و فشرده بود، اما دریافت این همه عشق که می‌دانستم وجود دارد، اما به‌طور مستقیم دریافت کردن آن شگفت‌انگیز بود. تجربه‌ای دیوانه‌کننده بود، همه کارهایی که برای ما انجام دادید.»

اسطوره آرژانتینی و برنده جام جهانی فیفا در پایان گفت: «تمام این عشق را با خود می‌بریم و قطعاً باز خواهیم گشت. امیدوارم روزی دوباره یک بازی انجام دهیم یا در مناسبت دیگری، اما حتماً به هند باز خواهیم گشت. خیلی ممنونم.»

در نهایت، این رویداد بسیار مورد انتظار در دهلی نو همان پایانی را داشت که می‌خواست، پس از آغاز پرهرج و مرج در اولین توقف تور در کلکته در روز شنبه. هزاران نفر حاضر در ورزشگاه کوتلا و چند سلبریتی و مقام هندی داخل زمین، از میزبانی یکی از شناخته‌شده‌ترین و محبوب‌ترین ورزشکاران جهان در این مراسم مجلل لذت بردند. آن‌ها احتمالاً تحت تأثیر استعداد خارق‌العاده، فروتنی و تأثیر مسی بر فوتبال طی دو دهه گذشته قرار گرفتند. پس از ورود، مسی با لبخند دور زمین را طی کرد و مسابقه سلبریتی‌ها را تماشا کرد، در حالی که تماشاگران، بسیاری با پیراهن آبی و سفید مشهور آرژانتین با شماره ۱۰، نام او را مدام فریاد می‌زدند. او به سمت تماشاگران دست تکان می‌داد، کاری که در کلکته نیز سعی کرده بود انجام دهد اما موفق نشد. بر خلاف دهلی نو، در کلکته تحت فشار و ازدحام جمعیت، از جمله سیاستمداران و همراهان آن‌ها، قرار داشت.

در ورزشگاه کوتلا، وقتی کاغذهای رنگی بر سرش ریخته شد، مسی گهگاه توپ را به سمت تماشاگران شوت می‌کرد، همراه با هم‌تیمی‌هایش لوئیس سوارز و رودریگو دی‌پائول، و همچنین دوری از زمین زد، جایی که حدود ۲۵۰۰۰ نفر حضور داشتند.

مسی تیم مینروا آکادمی را افتتاح کرد و پس از گرفتن عکس با کودکان، با آن‌ها فوتبال بازی کرد. این سه نفر با کودکان دست دادند و لبخند رد و بدل کردند. در طول برنامه، جی شاه پیراهن تیم ملی کریکت هند با شماره ۱۰ را به مسی اهدا کرد. همچنین سوارز پیراهن شماره ۹ و دی‌پائول پیراهن شماره ۷ را دریافت کردند.

روزی فراموش‌نشدنی برای هواداران

برای آموگ و آرناو پوروهیت، ورزشگاه فیروز شاه کوتلا در روز دوشنبه صرفاً یک نقطه روی نقشه نبود؛ بلکه مکانی زیارتی بود. این دو برادر در میان هزاران تماشاگر حاضر در ورزشگاه بودند، چشمانشان به زمین دوخته و تلفن‌ها در دست تا لحظه را ثبت کنند. برای سال‌ها، مسی روی صفحه نمایش‌شان زندگی کرده بود؛ شروع دیرهنگام بازی‌ها، جشن‌های آرام و شکست‌هایی که با هم تجربه کردند. دیدن او از نزدیک، حتی برای لحظه‌ای کوتاه، غیرواقعی به نظر می‌رسید. آموگ گفت: «این لحظه‌ای بود که رؤیا به حقیقت پیوست. دیدن او زنده… ایده‌آل این بود که بازی‌اش را ببینیم، اما متأسفانه این امکان نبود.» بازدید مسی کوتاه بود؛ شاید بیش از حد کوتاه برای هوادارانی که از ایالت‌ها و کشورهای مختلف سفر کرده بودند. جمعیت حدود پنج ساعت منتظر ماند و سپس اسطوره آرژانتینی تقریباً به همان سرعتی که آمد، رفت. آموگ افزود: «مدیریت جمعیت می‌توانست بهتر باشد. او مدت زمان بسیار کوتاهی اینجا بود»، اما ناامیدی با دیدگاه واقع‌بینانه کاهش یافت.