ایساک مسافر است، مثل یک بازیکن آکادمی اما مشکل لیورپول او نیست!

به گزارش هفت ورزشی، لیورپول در حالی وارد بحرانی کم‌سابقه شده که بسیاری معتقد بودند با حضور آرنه اسلات و خریدهای بزرگ تابستانی، فصل جدید می‌تواند نقطه بازگشت باشد؛ اما حالا پس از ۱۱ بازی و ثبت ۸ شکست، نشانه‌هایی از سردرگمی تاکتیکی، نبود تعادل دفاعی و افت شدید روحی در تیم دیده می‌شود. دیلی‌میل در گزارشی تند تأکید می‌کند که اگرچه انتقادها پیش‌تر اغراق‌آمیز تلقی می‌شد، امروز اعتراض هواداران – هرچند همچنان زودهنگام – دیگر غیرمنطقی نیست. الکساندر ایساک با تنها یک گل در ۸۲ روز و دفاع متزلزل لیورپول، بیش از همیشه زیر ذره‌بین قرار گرفته‌اند؛ در حالی که باشگاه هنوز اطمینان دارد اسلات می‌تواند تیم را از این سراشیبی بیرون بکشد.

مقاله لوییس استیل از روزنامه ديلي ميل در این خصوص را می‌خوانید

ایساک یک مسافر است. او شبیه یک بازیکن آکادمی است.
اما بزرگ‌ترین مشکل لیورپول او نیست.»

خلاصه بازی آرسنال 2 – 3 منچستریونایتد

تلفن من در ماه ژوئیه داغ شده بود؛ و نه فقط به این دلیل که برای پیدا کردن یک محل ناهارخوری، زیر رطوبت سنگین هنگ‌کنگ، وسط آسمان‌خراش‌های یک کلان‌شهر آینده‌نگر، با اپل‌مپ این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتم.
بخش دیگری از این «داغی» به پیام‌هایی برمی‌گشت که دریافت می‌کردم؛ موجی از خشم که بعد از مقاله‌ای که نوشته بودم به راه افتاد. نوشته بودم: «الکساندر ایساک یکی از خریدهای بزرگ تابستان خواهد شد، اما خرید مدافع، مارک گوهی، به همان اندازه، اگر نه بیشتر، اهمیت دارد.»

در آن روزها هر ناسزایی که وجود داشت نثار من شد؛ ظاهراً چون داشتم لیورپول را از خرید ایساک منصرف می‌کردم. می‌شود دربارهٔ این موضوع، و این که چطور ابله‌های اینترنتی به خاطر یک نظر ساده به تو توهین می‌کنند، مفصل بحث کرد، اما فعلاً بگذارید کنار بماند.

حالا، چهار ماه بعد، از همان جماعت عصبانی می‌خواهم دوباره فکر کنند. من هنوز معتقدم ایساک در نهایت در لیورپول موفق خواهد شد، اما مشکلات دفاعی حالا مسئله‌ای بسیار جدی‌تر است.

این که آیا ایساک ارزش ۱۲۵ میلیون پوند را ثابت خواهد کرد یا نه، باید صبر کنیم و ببینیم. او برای شش سال امضا کرده، نه شش ماه، و همه می‌دانیم فرم گذراست و کلاس ماندگار.

اما فعلاً فقط می‌توانیم «اکنون» را تحلیل کنیم؛ و در حال حاضر، بازی کردن با ایساک شبیه بازی کردن با ۱۰ نفر است. او یک مسافر است. مهاجم سوئدی شبیه پسربچه‌ای از آکادمی است که وارد فوتبال بزرگسالان شده و برخلاف جریان آب دست‌وپا می‌زند.

اما مهاجم ۲۶ ساله مشکل اصلی نیست. او فقط یکی از اسم‌هایی است که هر روز به فهرستی طولانی‌تر اضافه می‌شود. پیش‌تر هم دربارهٔ آن جملهٔ معروف میک مک‌کارتی صحبت کرده بودیم: «نمی‌تواند همین‌طور ادامه پیدا کند، می‌تواند؟» و ظاهراً می‌تواند.

حالا لیورپول در ۱۱ بازی، هشت شکست، تفاضل گل منفی و فاصلهٔ ۱۱ امتیازی با آرسنالِ صدرنشین دارد.

شان دایش، سرمربی سابق اورتون، گفت تیم ناتینگهام فارستش «کارهای پایه» را درست انجام داد؛ لیورپول اما تقریباً هیچ‌کدام را درست انجام نمی‌دهد.

دیوید مویس، جانشین او در آن سوی مرسی‌ساید، زمانی دربارهٔ تیمِ سقوط‌کردهٔ منچستریونایتدش گفته بود: «دوست داریم پاس‌کاری‌مان بهتر شود، دوست داریم موقعیت خلق کنیم و بهتر دفاع کنیم.»

لیورپول امروز دقیقاً همین است؛ نه می‌تواند دفاع کند و نه از موقعیت‌هایش استفاده کند. مشکل، عمیق است. شکست ۳–۰ شنبه مقابل فارست، شرم‌آورترین نمایش دوران آرنه اسلات و یکی از بدترین نیمه‌های دوم در سال‌های اخیر بود. نه یک بازیکن، بلکه هیچ‌کس با آبرو از زمین بیرون نیامد؛ اما بدترینِ همه، ابراهیما کوناته بود، و نه برای اولین بار در این فصل.

این مدافع فرانسوی فصل گذشته، در کنار فن‌دایک، یک دیوار آهنین بود؛ حالا انگار یک اشتباهِ آماده به وقوع است.

«هرچقدر خواستید به ما حمله کنید؛ ما دروازه را باز می‌کنیم و می‌گذاریم با الگوهای زیبا از میان خط دفاع‌مان عبور کنید.»

با این حال، اسلات تمایلی ندارد به جو گومز فرصت بدهد. مطمئناً این مدافع انگلیسی، باسابقه‌ترین بازیکن باشگاه، نمی‌تواند بدتر از کوناته باشد و سزاوار یکی دو بازی برای اثبات خودش هست.

لیورپول در تابستان، جَرِل کوانساه را با ۳۵ میلیون پوند به بایر لورکوزن فروخت. او حالا بازیکن ثابت تیم آلمانی است و توماس توخل، سرمربی انگلیس، به او علاقه دارد. آیا فروشش اشتباه بود؟

البته گفتنِ این حرف‌ها حالا آسان است؛ مخصوصاً وقتی لیورپول مدافع ایتالیایی، جووانی لئونی را در ماه اوت با ۲۶ میلیون پوند از پارما خرید اما او دچار پارگی رباط صلیبی شد و کل فصل را از دست داد. این بدشانسی محض بود.

اما چیزی که «بدشانسی» نبود، لغو ناگهانی انتقال گوهی توسط کریستال پالاس در آخرین ساعت‌های روز پایانی نقل‌وانتقالات بود؛ انتقالی که ۹۹ درصد نهایی شده بود. لیورپول تمام تابستان فرصت داشت کاپیتان پالاس را بخرد، اما تا روزهای پایانی هیچ اقدامی نکرد.

این که معامله تا روز پایانی رسمی نشد، با این که دست‌ها فشرده شده بود و تست‌های پزشکی انجام می‌شد، به این دلیل بود که لیورپول می‌دانست هرچه دیرتر اقدام کند، احتمال گرفتن تخفیف از پالاس بیشتر است.

سه ماه بعد، این موضوع خیلی «هزینه‌دار» به نظر می‌رسد. همان‌طور که آن زمان نوشتیم، گوهی بدون شک در ترکیب اصلی لیورپول جا می‌گرفت. البته با وضعیت دو ماه اخیر، عملاً هر بازیکنی در لیگ برتر این شانس را دارد.

اکثر تیم‌های لیگ تمرین‌دیده و منظم به نظر می‌رسند، اما لیورپول گیج و بی‌برنامه است. اسلات هنوز اعتبار دارد، اما تا چه زمانی؟

فعلاً موقعیت او امن است. به هر حال او قهرمان لیگ برتر است.

اما از زمانی که لیورپول در ماه مارس مقابل پاری‌سن‌ژرمن از لیگ قهرمانان حذف شد، چیزی تغییر کرده؛ از آن زمان فقط ۱۴ بازی از ۳۰ بازی خود را برده است.

گل‌زدن، مشکل اصلی است. ایساک در تمام بازی‌های لیگ که از ابتدا به میدان رفته، بازنده بوده و ۸۲ روز پس از آغاز حضورش در تیم، تنها یک گل دارد؛ آن هم در جام اتحادیه مقابل ساوتهمپتونِ لیگ‌دویی. این کافی نیست.

وقتی ۱۲۵ میلیون پوند قیمت داری، نمی‌توان انتظار همدردی زیادی داشت.

یک دوراهی دربارهٔ ایساک وجود دارد: اگر بازی نکند، تیزبینی مسابقه را پیدا نمی‌کند؛ اگر بازی کند، هنوز کیفیت لازم را ندارد. فرم هوگو اکیتیکه هم افت کرده، اما قطعاً از بیرون ماندن در بازی شنبه دلخور شده است.

آیا تیم‌ها راه شکست دادن لیورپول را پیدا کرده‌اند؟

بله؛ خود اسلات یک ماه پیش در برنتفورد این را پذیرفت. آن شکست ۳–۲ بدترین باخت آن دوره بود، اما حالا شکست ۳–۰ مقابل فارست این عنوان را گرفته، چون در آنفیلد رخ داد.

تیم‌ها زمانی از آمدن به آنفیلد می‌ترسیدند؛ حالا قهرمانان فقط تسلیم می‌شوند و ضربه را می‌پذیرند. اسلات که در آغاز، فوتبال انگلیس را با طوفان خود تکان داده بود، حالا خودش ماهی چند بار زیر طوفان می‌افتد، تا جایی که بعضی هواداران خواهان اخراج او شده‌اند.

آیا آن‌ها درست می‌گویند یا اشتباه؟

یک ماه پیش، آن هواداران «دیوانه» توصیف می‌شدند؛ امروز، اعتراض‌شان هنوز «زودهنگام» است، اما دیگر کاملاً بی‌منطق نیست.

باشگاه همچنان معتقد است اسلات همان مردی است که می‌تواند لیورپول را از این سراشیبی بیرون بکشد.