طارمی و نازون در جمع صد بازیکن جذاب جهان

به گزارش هفت ورزشی، با نزدیک شدن جام جهانی 2026 و رسیدن شمارش معکوس به «صد روز مانده تا شروع تورنمنت»، تحریریه اتلتیک سراغ ایده‌ای ساده اما جذاب رفته است، صد نفر از اعضای تحریریه‌شان فقط باید یک بازیکن را انتخاب کنند که بیشترین هیجان را برای تماشایش در جام جهانی دارند.

آن‌ها از همان اول هم خط قرمز گذاشتند که خروجی کار تبدیل نشود به فهرستی از «پنجاه و یک مسی و چهل و نه رونالدو»، برای همین از نویسنده‌ها خواستند تا جایی که می‌شود انتخاب‌های متفاوت‌تری داشته باشند. نتیجه هم ترکیبی درآمده از «آخرین رقص» چند ستاره بزرگ، کنار موجی از چهره‌های جوان، پدیده‌ها و حتی بازیکنانی از کشورهایی که نخستین بار طعم حضور در جام جهانی را می‌چشند.

در این میان، اسم‌های بزرگ فوتبال دنیا طبق انتظار در فهرست دیده می‌شوند. لیونل مسی با این نگاه معرفی شده که حتی در آستانه 39 سالگی هم هنوز همان جادوی همیشگی را دارد و تماشایش یک فرصت تکرارنشدنی است. کریستیانو رونالدو هم با وجود اینکه از اوج تاریخی‌اش فاصله گرفته، همچنان توان اثرگذاری در تیم ملی پرتغال را دارد و می‌تواند با حضور در ششمین جام جهانی‌اش رکوردهای تازه‌ای بسازد.

خلاصه بازی بایرلورکوزن 1 – 1 بایرن مونیخ | بوندسلیگا آلمان

کیلیان امباپه، ارلینگ هالند و نیمار هم هر کدام با روایت خودشان در متن آمده‌اند، امباپه به عنوان ستاره‌ای که روی صحنه جام جهانی معمولاً بهترین نسخه‌اش را نشان می‌دهد، هالند به عنوان ماشین گلزنی‌ای که هنوز فرصت درخشش ملی در یک تورنمنت بزرگ را نداشته، و نیمار به عنوان چهره‌ای که اگر آماده باشد، حذف شدنش از ترکیب برزیل برای هر مربی سخت است و حضورش کیفیت و جذابیت جام را بالا می‌برد.

اما برای مخاطب ایرانی، نکته مهم این فهرست جایی است که نام مهدی طارمی هم بین انتخاب‌های ویژه قرار گرفته است. در متن آمده که حسرت شخصی نویسنده به آن «موقعیت از دست رفته دقیقه‌های پایانی مقابل پرتغال در جام جهانی 2018» برمی‌گردد و حالا امیدوار است طارمی، که او را چهره اصلی تیم ملی ایران در آستانه تورنمنت توصیف کرده، این بار بتواند آن خاطره تلخ را جبران کند و ایران را از مرحله گروهی بالا بکشد.

لورا ویلیامسن، روزنامه‌نگار نشریه اتلتیک درباره ستاره تیم ملی ایران می‌نویسد:

مهدی طارمی (المپیاکوس و ایران)
فرصت گلِ صددرصدیِ از دست‌رفته طارمی در آخرین لحظات بازی مقابل پرتغال در جام جهانی ۲۰۱۸، بالاترین جای فهرستِ حسرت‌های شخصیِ من در ورزش است. در جامی که احتمالاً آخرین جام جهانیِ او به‌عنوان چهره اصلی تیم ملی ایران خواهد بود، امیدوارم فرصتی پیدا کند تا آن موقعیتِ از دست‌رفته را جبران کند و ایران را از مرحله گروهی بالا ببرد.

در کنار طارمی، یک نام آشنا برای فوتبال ایران هم دیده می‌شود، داکنز نازون که از او به عنوان مهاجم استقلال و ستاره تیم ملی هائیتی یاد شده، مهاجمی که در متن روی «سفر طولانی فوتبالی»‌اش و رکورد گلزنی‌اش برای تیم ملی تأکید شده و این سوال را جلو می‌آورد که آیا می‌تواند اولین گل هائیتی در جام جهانی بعد از دهه‌ها را بزند یا نه.

کریس وانیینی نیز که مهاجم آبی‌ها را برگزیده، نوشته است:

داکنز نازون (استقلال و هائیتی)
این مهاجمِ جهان‌دیده، با ۴۴ گل در ۷۴ بازی ملی، بهترین گلزن تاریخ تیم ملی هائیتی است. وقتی اسکاتلند در بازی افتتاحیه‌اش در گروه C در شهر بوستون به مصاف «نارنجک‌اندازها» یا «گرنادیرها»   (لقب تیم ملی هائیتی) می‌رود، آیا ممکن است این بازیکنِ سابقِ سن‌میرن (که زمانی به‌صورت قرضی برای این تیم بازی کرده) تبدیل به اولین هائیتیایی شود که بعد از امانوئل سانون در جام جهانی گل می‌زند، همان بازیکنی که در ۱۹۷۴ مقابل ایتالیا و آرژانتین گل زد؟ انگار این داستان از قبل در ستاره‌ها نوشته شده است.

در ادامه فهرست، چند محور ثابت مدام تکرار می‌شود، «ستاره‌های تثبیت‌شده در اوج»، «اسطوره‌هایی که شاید آخرین جام‌شان باشد» و «پدیده‌هایی که می‌توانند تورنمنت را مال خود کنند». از لامین یامال به عنوان استعداد خیره‌کننده‌ای گفته شده که خیلی‌ها منتظرند این تابستان جام جهانی را به قلم خودش امضا کند. از لوکا مودریچ با همان حس نوستالژیک و احترام حرف زده‌اند، مردی که هنوز هم در چهل سالگی می‌تواند بازی را رهبری کند.

از محمد صلاح به عنوان رهبر مصر در گروهی سخت گفته‌اند، از رودری به عنوان مغز تاکتیکی اسپانیا، از کوین دی‌بروینه به عنوان «جادوی احتمالیِ آخر»، از وینیسیوس جونیور به عنوان چهره‌ای که روی بزرگ‌ترین سکوها می‌درخشد، و از عثمان دمبله به عنوان ستاره‌ای غیرقابل پیش‌بینی که می‌تواند مسیر یک بازی را با چند لمس عوض کند.